Unshelled

Ten

"Kilala mo ako?" ulit ko. I pointed my index finger in my chest.

"Uh-huh" he cooly said. 

Tumayo sya sa sofa at dumeretso sa Ref sa kusina ng Unit nya at kumuha ng isang bote galing do'n.

"Gusto mo?"

Hindi ako sumagot pero umiling ako para ipahayag na hindi ko kailangang uminom.

"Paanong kilala mo ako?" o ang Shell na 'to.

"Hindi mo ako kilala. You died before you even got to know me. And now" he paused and then pointed at me, "You're here in front of my face, Alive" he said before drinking in the bottle.

Lalo lang akong naguluhan sa sinasabi nya.

"Hindi kita maintindihan" saad ko bago hinubad ang coat na nakapatong sa lab gown na suot ng Shell at umupo sa isa sa mga sofa.

"Hays!" napakamot ito sa ulo at dumikwatro ng upo. "Alitalia Greyson. Yun ang buong pangalan ng Shell na iyan. Ang shell na 'yan, that's the Shell of the only daughter of the assassinated President"

Nanlaki ang mata ko.

"That means--" i trailed. Im in trouble.

"Siguro hindi mo na tanda, i don't really fully understand how Shell Binding works but that Shell is suppose to be dead. McQuoid, the young one, only put that in Preservation for some reasons he didnt tell" Liam explained.

"I have something to confess" i cut him.

Napataas ito ng kilay.

"I'm Ali" i said

"I know. Thats the Shell's nam-"

"No" i interrupted him. "My name is Ali- how do i say this?" i frustratingly pulled my hair

"What is it?" Liam said looking confused.

"I can still remember my memories when i was an Umbra." i blurted.

"Lahat ng alaala ko noong Umbra pa ako natatandaan ko pa rin even if i was supppose to forget them. At yung alalala ng Shell na kinuha ko, wala akong alam na kahit ano." i explained

"But you told me your name is Ali" Liam asked

"Oo. Yun nga ang pangalan ko. Gano'n ang tawag sa akin ng mga Umbra na nakasama ko dati. Meron akong kaibian na nagbigay sa akin ng pangalan pero nakakuha na sya ng Shell kaya hindi na nya ako naaalala" mahabang litanya ko sa kanya.

"Are you bluffing?" Liam said looking uncertain.

"Ofcourse not!" i exclaimed. Bigla naman akong may naalala. "Noong nasa control room ka para tingnan ang mga CCTV footages sa pagkawala ng dalawang babae nung nakaraaang araw lang-"

"How did you know about that?" putol nya sa akin.

"Can you just let me finish first?" inis kong sabi sa kanya

"You have a bad habbit of cutting people off when they are talking" i murmured.

"Okay! Okay! I was just confused!" He said while raising both of his hands in the air like admitting defeat.

I breathe heavily.

"Dahil nandon ako. I dont know kung naaalala mo pa yung force na naramdaman mo, i dont know how to define that, yung akala mo nasa labas yung kasama mo?" i asked him

He looked up a bit as if reminscing a memory and then he looked back at me.

"Naaalala ko" he said

"Ako yun. Nandon ako dahil tinitingnan ko kung paano nawala ang mga kaibigan ko" i said.

"Kaibigan mo? But Humans can't see Umbras" 

"Yeah. Pero bago nila nakuha ang Shell na iyon, kaibigan ko sila." sabi ko

"So you don't have Ali's- the shell's memory?" Liam asked

"Yes. Wala akong naalala tungkol sa kanya" sabi ko

"You are in big trouble" he murmured bago sya natulala na para bang hindi nya alam kung tama ba ang ginawa nyang pagliligtas sa akin.

"Im sorry. Nadamay ka pa. Hindi ko naman alam na This is the President's Daughter' Shell. Kung alam ko, edi sana nagtiis na lang akong makuryente ng mga Umbra Barrier ng mga ibang Shell do'n sa loob ng center" malungkot na sabi ko.

"I can hide you here for a while, but not for long. Wala kang maitatago sa mga Counselors. At isa pa, siguro by next week bibisita na si Jackson sa Center. Malalaman na nya na nawawala ang Shell" sagot ni Liam.

I suddenly felt guilty. May nadamay pang ibang tao sa ginawa ko. He shouldnt have helped me in the first place. But im thankful he did.

"Pano ang mga kasama mo?" bigla kong tanong. 

"Don't worry about them. I'll handle them. The only thing we need to figure out is what to do pag bumisita si Jackson sa Center." Liam said. He suddenly seems so pale. He shooked his head and stand up to finish his drink bago iyon ipinatong sa counter.

"Kailangan mo ng magpahinga" he said. "That door. The White one, that's gonna be your room" he said.

Paakyat na ito sa kwarto nito ng tawagin ko sya.

"Liam?"

He didnt turn but he stopped walking.

"Pano kita babayaran?" i asked.

Hindi pwedeng titira ako dito ng pakainin lang.

"Can you hug me?" he suddenly said

"Ha?"

Bumaling sya sa akin at nagsimulang humkbang pabalik sa kinatatayuan ko.

"Pwede mo ba akong yakapin? I know that Shell but i never get to hugged her" he sadly said.

Without any hesitations, tinalon ko sya at niyakap. He went stiff for a moment before pulling me into a tighter hug. My nerves suddenly went calm. 

I feel like- i feel like im hugging Tia right now.

Nang humiwalay sya sa akin ay marahan nyang ginulo ang buhok ko.

"Matulog ka na. Magsanay ka nang matulog dahil ka na Umbra" tumatawa nyang sabi.

Napasimangot naman ako dahil do'n. Bago sya pumasok ay may isinigaw pa sya na lalong nagpasimnagot sa akin.

"Wag mong kakalimutang Huminga! Kailangan yon! Hindi ka na Umbra! HAHAHA!"

Nang makapasok sya sa kwarto ay saka ko inilibot ang pangingin ko.

Next week pa ang bisita ni Jackson at Next week pa rin ang Examinations para sa white program. Siguro sa mga sususnod na araw ay agaanounced na ang Council dito sa baba kung kelan ang eksatong araw ng Exams.

Kapag hindi agad ako nakaalis dito, pati si Liam ay madadamay dahils sigurado akong susuyurin ni Jackson ang buong Milena para mahanap ang Shell. Alam ko yun dahil lagi ko syang nakikita noon na bumibisita sa Center na iyon at ni minsan ay hindi man lang sya nagmintis. Isa pa, sigurado akong kilala ni Jackson ang itsura ng Shell at iyon pa ang isa kong ikinababahala. Malaki ang Oxygen City pero imposibleng hindi kami magkita.

Pero hindi, hindi pwedeng hindi ako tumuloy dahil sigurado akong nando'n si Yal. At hindi ko sya pwedeng iwan na lang do'n. Kitang kita ko ang takot sa mukha ni Tia at ang Trauma na inabot nya kaya sigurado akong hindi maganda ang nangyari.

I still dont even know kung itetakeover ko ba ang identity ni Alitalia- yung totoong may-ari ng Shell na sa di malamang dahilan ay kaparehas ng pangalan ko.

"But i dont have an identity" bulong ko.

Besides, baka sakaling makatulong sa akin ang pangalan ng Shell na ito, kahit ang alam ng lahat ay patay na ito.

Pumasok ako sa kwarto at nahiga. Napapikit ako ng lumapat sa kutson ang likod ko.

"This is almost as good as flying" i murmured

My mind is racing with thoughts right now. May kinakaharap na akong problema ngayon at dadami pa iyon dahil sa komplikasyon pero gusto ko munang magpahinga. Kahit saglit lang. Kahit makapikit man lang ako at maranasan kong matulog sa malambot na kama.

I'll just cross the bridge when i get there.

Lagi kong naririnig iyon sa public school dito sa baba. Siguro nga, siguro nga ganon na lang ang gagawin ko. Kahit gumapang ako, kahit languyin ko iyon tatawid ako papunta kay Yal. Dahil sya na lang ang meron ako. 

Sino na lang ako kung wala sila?