Marcus’s Point of View
Month passed by. Ang hangin sa tuktok ng burol ay malamig at banayad, para bang sinasabayan ang kabog ng puso ko. Ang araw ay unti-unting lumulubog, pinupuno ang kalangitan ng mga kulay na hindi ko maipaliwanag—mga orange, rosas, at gintong tila nagpapahiwatig ng bagong simula. Nakatayo ako sa tabi ni Camila, hawak ang kanyang kamay habang nakatingin kami sa malawak na tanawin ng lungsod sa ibaba.
Ngunit kahit gaano kaganda ang tanawin, siya ang tanging nakukuha ng pansin ko. Sa kanya umiikot ang mundo ko. Ngayon, oras na para sabihin sa kanya ang matagal ko nang gustong sabihin.
“Camila,” simulang sabi ko, sinubukan kong gawing matatag ang boses ko.
Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng liwanag mula sa papalubog na araw. “Yes, Marcus?” sagot niy
