Kidnapped by Chance (SPG)

Chapter 32 (Part 2)

To love is to lose control.

Ito ang minsan kong nabasa sa isang librong iniregalo ng ex ko. Ngunit hirap akong gawin ito kahit lumipas pa ang ilang taon. I just couldn't bring myself to be fully vulnerable with him. Granting him that power over me felt too scary. Kaya nga tingin ko noon ay may mali sa akin.

Pero ngayon ako napatanong sa sarili… Was it because I was reserved, or because my love for him wasn't enough?

Nang maramdaman ko ang pagbalik ni Peter sa ibabaw ko, binalot ako ng magkahalong init at lamig. Dumampi ang kanya sa ibabaw ng akin kaya agad akong napapikit. Inilapit pa niya ang sarili hanggang sa maglapat muli ang mga katawan namin. Kumpara kanina, mas kakaiba sa pakiramdam na wala kaming kahit anong suot.

Hindi ako mapakali sa pwesto ko nang hawakan ni Peter ang mukha ko. Nang buksan ko ang mga mata ko, I met his gentle gaze. “Natatakot ka ba?” tanong niya.

Naalala ko ang kanya at dito pinagdikit ang labi bago tumango. Napansin ko ang pag-aalala niya dahil dito kaya sinubukan kong magpaliwang. “Uhm… kasi first time ko. Tsaka… ano– ah hindi ako sure kung kaya kitang… i-accommodate?” Pinuno ko ng hangin ang bibig ko dahil parang may nagamit akong maling salita. Paano’y bahagyang nanlaki ang mga mata niya.

Nag-iwas ng tingin si Peter bago siya tumikhim. Kung hindi umangat ang isang dulo ng labi niya ay kakabahan na talaga ako. He seemed pretty amused about this whole BIG thing.

“You can accommodate me,” sabi niya na para bang siguradong-sigurado.

Nagsalubong ang kilay ko. “Talaga? Para kasing…”

“It could get a little uncomfortable at first. But I’ll make sure you’d get used to me,” may multo ng ngiti niyang saad bago umayos ng luhod sa harapan ko. Nahinto ako sa paghinga nang makita ang pwesto namin nang mas malinaw. Para siyang Greek God na hinulma ang katawan sa ganda. Nakalaglag pa ang ilang hibla ng kulot niyang buhok sa ibabaw ng mata at nakadepina ang lahat sa kanya. Hindi ko tuloy maisip kung anong nakita niya sa ‘kin para magkainteres.

Hindi naman ako inosente sa ganitong bagay lalo na’t makailang beses ko na rin itong nakita sa mga p*rn videos noon. Pero iba pa rin pala talaga kapag sa akin na mismo ito nangyayari.

“Pwede kang manuod para makasiguro,” sabi bigla ni Peter na para bang nabasa niya ang tumatakbo sa isip ko! Napasibangot tuloy ako sabay takip ng dalawang kamay sa mukha. Hiyang-hiya ako sa mga oras na ito lalo nang marinig ang mahina niyang pagtawa. Hindi ako makapaniwalang ngayon pa natutong mang-asar si Peter!

Nang akala ko’y basta na lang magtatagpo ang mga katawan namin, muling bumalik si Peter sa labi ko. This time, every kiss seemed like a whispered promise. All I could think of was a future with him in this island. It was peaceful and one of a kind. Naging malaya kami sa pag-angkin sa isa’t isa. May kuryenteng dumaloy sa iba’t ibang bahagi ng katawan ko na para bang naghihintay kumawala.

And just then, he claimed my entirety for the first time.

The world instantly fell away, leaving only the two of us in ecstasy. Ngunit sa gitna ng saya, napasinghap ako sa hapdi. Ngayon lang ako nakaramdam ng ganitong sakit at halos bumaon ang mga kuko ko nang hawakan ko siya sa magkabilang braso.

At para bang ayaw niyang ako lang ang nakakaramdam nito, inilapit ni Peter ang ibabaw ng kanyang balikat sa bibig ko. “Kagatin mo ‘ko.” utos niya.

“Ha?!” Ito na lang ang naibalik ko. At dahil itinuloy pa rin niya ang pagpasok sa kabila ng daing ko, kinagat ko talaga siya!

Napaungol siya kasabay ko nang pagpasok ay lumabas din siya. Dahan-dahan pa siyang nagpabalik-balik na para bang sinasanay ako sa sakit. This pain I felt seemed like a physical manifestation of my surrender to him. It was when I knew there was no turning back this time.

Sa mga napapanuod ko parang ‘di naman sila nasasaktan sa ganitong sitwasyon. Madidismaya na sana ako dahil sa kaibahan ng experience ko nang ilang sandali lang, unti-unting naglaho ang sakit. It was replaced by a new wave of pleasure that I never felt before – awakening all of my senses.

Nang ihinto ko ang pagkagat, nakuha niya itong sign ng pagtanggap ko sa kanya. Dito niya mas binilisan ang pag-angkin sa akin. Habang nakahawak siya sa beywang ko ay kinailangan kong ipulupot ang mga braso ko sa kanyang leeg upang makasabay.

The feeling of him inside me for the first time was indescribable, a mix of pleasure, vulnerability, and connection that overwhelmed my senses.

Para akong nilalagnat at nauubusan ng hangin. Ilang beses kong narinig ang pagtawag ko sa pangalan ni Peter. At sa bawat pag-ulit ko nito ay mas lalo niyang ibinabaon ang sarili sa kaibuturan ko.

To love is to lose control.

Pakiramdam ko wala talaga akong kontrol sa katawan lalo nang maramdaman ang kung anong pamumuo sa loob ko. Hindi ko ito maipaliwanag kaya bumitiw ako kay Peter at gusto sana siyang pahintuin nang itaas pa niya ang mga binti ko sa ibabaw ng kanyang magkabilang braso. Mukhang alam niya ang nangyayari sa ‘kin dahil kapareho ito ng kanya.

Halos mabaliw ako nang mas tumindi ang sensasyong hatid nito. Hindi na ako nahiya pa kahit pinapanuod ni Peter ang nakalukot kong mukha. Mas lumakas din ang pag-ungol ko na ‘di ko na sinubukan pang pigilan. Naging malaya ako sa pagpapakita ng kagustuhan kong magpasakop.

Dito siya napatingala at napamura ng malakas. Napatawag siya sa pangalan ko na para bang pagsamba bago binaba ang mga binti ko. Pagbalik niya sa ibabaw ko, napatingin kami sa mga mata ng isa’t isa bago niya mas binilisan ang pag-angkin sa ‘kin.

Sa ibinigay na kalayaan, nagkaroon ako ng pagkakataong makasabay kaya kinuha ko ito. Hinalikan namin sa labi ang isa’t isa, at bawat pagtatagpo ng mga katawan ay tila sandaling silip sa langit.

To love is to lose control.

Nagpaulit-ulit sa isip ko ang pangungusap na ito. Kaya bawat pagtatagpo ay naging tama; bawat ungol ay musika; at bawat siya ay ako.

“Mahal kita, Peter…” halos hangin na lang ito nang bigkasin ko ang tuluyang pagsuko ng puso ko sa kanya.

***

Mahal kita, Peter…

Habang nakaupo at nakayakap ang mga braso sa tuhod, tahimik kong pinapanood ang malawak na dagat at papasikat na araw. Everything seemed peaceful – except my heart. Naramdaman ko ang pagtakas ng luha sa gilid ng mga mata ko nang saktong may telang bumalot sa ibabaw ng mga balikat ko. Mabilis kong pinalis ang luhang ito nang tabihan ako ni Peter.

“Ayos ka lang ba?” Alam ko nang tatanungin ito ni Peter. Lalo nang paggising niya ay hindi niya ako inabutan sa loob ng tent. Kaya tumango ako at ngumiti nang harapin siya sa kabila ng paninikip ng dibdib ko. Binalik ko agad ang tingin sa malayo.

“Anong iniisip mo?” tanong pa niya na para bang ‘di kumbinsido.

“Wala naman,” pagsisinungaling ko. I just didn’t want him to think I’m weird. Baka magbago ang tingin niya sa ‘kin kapag nalaman niya ang totoo.

Natahimik si Peter kaya nakahinga ako nang maluwag. Ngunit nang tuluyan nang sumikat ang araw at namangha kami pareho sa ganda ng sikat nito ay tsaka siya nagsalitang muli.

“Noong unang dating ko sa islang ‘to, tinanggap ko nang magiging mag-isa ako habambuhay. That's why, when Elle entered my life, a part of me always sensed she would leave eventually. Siguro iyon din ang dahilan kaya noong umalis siya, kinailangan pa ng wedding invitation bago ako umaksyon.”

Pumait ang panlasa ko. Kahit pa nakaraan na ito, hindi pa rin magandang magbaliktanaw pagkatapos ng nangyari sa ‘min.

“Magligpit lang ako,” putol ko sa kwento niya. Hinayaan kong bumagsak ang telang ipinatong niya sa balikat ko at basta na lang tumayo. Bahala na kung anong isipin niya.

Pero bago pa ako makahakbang papalayo, hinawakan ni Peter ang isang kamay ko. Natigilan ako ngunit ‘di kumilos.

“Handa naman akong mabuhay mag-isa sa islang ‘to. Kung tutuusin, kumpleto na rito– nandito lahat ng kailangan ko. Pero noong nawala ka? This island felt like my own f*cking grave. Araw-araw may kulang. Kahit saan ako tumingin, may hinahanap ako.”

Muli kong hinarap si Peter at nanlaki ang mga mata ko nang makita ang pagbagsak ng luha niya. Mabilis ko siyang nilapitan. Ibinaba ko ang sarili at dito pinunasan ang kanyang basang pisngi. “Bakit ka umiiyak?” tanong ko pero umiiyak na rin ako. Para kaming baliw nang magtutulungang punasan ang luha ng isa’t isa.

“Natatakot ako…” pag-amin niya na ikinabigla ko.

“Bakit? Saan?” halos pumiyok ako. Hindi ko akalaing may pwedeng ikatakot ang tulad niya.

“Kasi tingin ko hindi ko na kayang mabuhay mag-isa. Natatakot akong isang araw, magbago ang isip mo at iwan mo ‘ko.”

Hinigit ko ang hininga ko dahil sa pagiging tapat ni Peter. I never imagined him to be this honest with me. Palagi kasi siyang masikreto at matatag sa paningin ko.

Kaya naman niyakap ko siya nang mahigpit. “Hindi kita iiwan, pangako.” Marahan kong hinaplos ang likod ng ulo niya; animo batang inaalo.

At dahil sa pagpapakita niya ng sariling kahinaan ay nagkaroon ako ng lakas ng loob maging tapat din sa kanya.

“Natatakot din ako, Peter.” Natahimik siya at para bang naghintay na sabihin ko ang dahilan. “Ayaw kong isipin mong weird ako. Pero yung nangyari sa ‘tin kagabi… parang ang bilis. Pakiramdam ko mali pero tama. Kasi ilang taon kong– ibig kong sabihin, dapat sa kasal ‘yun– I mean, sa honeymoon o ‘di kaya pagkatapos. Basta… ewan ko. ”

Alam kong ang gulo ko kaya babawiin ko na lang sana. Natatakot din akong masira lahat dahil sa magulong isip ko. Hindi kasi ito si Briar – hinayaan kong magsalita si Wendy.

Pero bago pa ‘ko lumayo, niyakap niya ‘ko pabalik. “You’re not weird. And I respect how you value yourself. Kaya kung ayaw mong pag-usapan o maulit ang nangyari sa ‘tin, walang problema. But I want you to know that I’d forever think of last night as the most beautiful thing we’ve ever shared. And I’ll always desire you, in every way possible.”

Lalo akong naiyak sa pagtanggap niya sa magulong isip ko. Pakiramdam ko sobrang swerte ko sa kanya. Tinapik ko siya sa balikat bago humihikbing nagreklamo. “Bakit ka kasi tago nang tago sa islang ‘to?!” ungot ko na nagpahalakhak nang mahina sa kanya.

Months ago, I never imagined I'd fall for someone living on an island. It felt like a wild fantasy, a way to escape my everyday life.

But here I am, with Peter holding me close, realizing that this island has become my own version of Neverland.

What if Peter only likes me as Briar? What if Wendy, my true self, reappears? What if something beyond our control happens and I’d have to leave?

The thought of leaving him behind for whatever reason... it's like a shadow creeping into my heart.