Falling for That Badboy

Chapter 16

A/N: Hi everyone! Sorry sa super late update ? Kakatapos lang kasi ng exam e. Kaya naman ngayon lang nakapag-update. We'll, ang importante may update na! Yeey! Haha. Enjoy! ? chaar!

_________

AFTER spending a day at the hospital, atlast nakalabas na din ako. Geez! Ang akala ko matagal akong mananatili duon dahil lang sa mga nalaman 'kong lagay ng katawan ko kahapon.

Kahapon, Dad told me everything. About my health's condition. I'm not sick. We'll maybe now, yes i'm sick. But if the time comes that i'll surpass this stage, then i can say that i am fully healed—mind and heart.

“Anak, ayos ka lang ba?”rinig 'kong tanong ni Mommy. Kasalukuyan kaming bumabyahe pauwi sa bahay. I'm seating at the back seat, while Mom is at the passenger seat.

I smiled at her, “Yes, Ma. I'm just thinking about what i knew yesterday”

“Anak, don't force yourself to remember. The time that you'll remember everything will be happening soon. Wag 'mong madaliin. Everything that you knew yesterday is all true. Wait for your amnesia to be healed.”Mom said.

Yes. I have an Amnesia. I'm experiencing a significant memory loss, and according to the doctor who checked me yesterday. Significant memory loss is caused by an amnestic disorder or for experiencing a very dangerous accident—that affected my brain.

But, the doctor also said that i am slowly recovering. He said that those dreams that i had these past few days was a part of my past. So, that means Luke is really a part of my past.

I think i already have an idea why i'm suffering this amnesia.

Tingin ko, ako ang sinasabi ni Luke na babaeng mahal na mahal niya. Because me, inside me—in my heart i knew na may malalim din siyang parte sa puso ko. I knew that i love him, pero gusto 'kong sabihin yon sa kanya kapag naaalala ko na lahat. Lahat lahat. Gusto ko, pag sinabi ko sa kanya ang tatlong salita na 'yon, buong-buo na ako.

Nang maramdaman ko ang paghinto ng kotseng kinalululanan ko, mabilis akong tumingin sa labas, at nakita ko agad ang bahay namin.

I can‘t remember anything in this house. This could trigger me to remember, pero bakit wala namang nangyayari?

“Let's go anak. Kailangan 'mong magpahinga para bukas makakapasok ka na.”Mom said, habang inalalayan naman ako ni Dad sa pagbaba.

I smiled at their gestures. “Thanks Mom and Dad”i mumbled, Mom just smiled while Dad winked at me.

“Oo nga pal, Daisy called me. She's worried of you, maybe you should call her later.”mom said.

I nodded. “Yes ma'am. Nami-miss ko na din ang babaeng iyon, matagal na din kaming hindi nagkakausap”ani ko naman. Na parehong ikinalingon ni Dad at Mom sakin. Nagtatanong ang mga tingin nito kaya nginitian ko sila. “Uhm, busy lang akong mapatino si Luke...kaya di kami nagkikita ni Daisy”paliwanag ko naman.

Mom laughed while Dad chuckled. Habang ako naman, napanguso na lang. Hayst! Mukhang inaasar na nila ako ngayon kay Luke.

______

SCHOOL

Mag-isa akong naglalakad sa hallway. It‘s wednesday, pinapasok na ako nila Mom and Dad since wala naman daw masakit sakin.

And now, walking at this hallway makes me feel awkward. Ngayon na may alam na ako sa naging nakaraan ko, medyo weird na pala sa pakiramdam. Kahit di pa buo, pakiramdam ko kahit papano lume-level up na ako.

Gusto ko ding makita at makausap si Luke, after kasi siya kausapin ni Mom kahapon sa ospital, hindi ko na siya nakita ulit. Akala ko nga susunduin niya ako kanina sa bahay, pero wala naman siya.

So, this is how it feels? Missing him? Geez!

“Ryleige!!!”rinig kong tawag sa pangalan ko. Nanlaki ang mata ko, at agad na umikot para makita si Daisy na tumatakbo palapit sakin.

Mabilis ko siyang nginitian , at sinalubong ng yakap. “Daisy!!!”

“Shems! Na-miss kita Leige!”

“Ako din.”ani ko naman, bago bumitaw sa pagkakayakap sa kanya. “Ikaw naman kasi, hindi mo man lang ako dinalaw sa ospital.”nagtatampong ani ko naman.

Sumimangot naman ito, “Eh panu ba naman may klase kaya kahapon, atsaka kahapon ko lang din nalaman mula kay Luke na na-ospital ka.”ani nito.

Dahil sa sinabi niya, may kung anong pumasok sa utak ko.

“Daisy...”tawag ko naman.

“Oh?”

“May alam ka ba tungkol sa amnesia ko?”tanong ko naman.

Napahinto ito, at napakurap-kurap. “W-wait!”she gasped. “Hindi ka pa rin nakaka-alala?”gulat na tanong nito.

I nodded. “Oo—but i'm recovering na.”i said.

Tumango tango naman ito bilang pag sang-ayon, matapos ay sinuklay niya ang buhok ko, “Gusto 'kong sabihin lahat sayo, pero hindi kasi makakabuti sayo na ma-trigger”she said. “You need to recover with your own. Makakasama sayo kapag may sinabi kami just for you to remember”She continued. And that made me sigh.

“I understand. Yan din ang sabi ni Mommy if ever daw ma-trigger ang brain ko to remember everything, it may lead to a severe damages and i might collapse and put into a coma again”i said.

“Don't worry. Babalik din lahat ng ala-ala mo, 'were here to support you”Daisy said, and that made me smiled. “Thank you Daisy”

“You're very much welcome”she replied. “By the way, ihahatid na kita sa classroom m—”napatigil si Daisy sa pagsasalita ng may lalaking tumayo sa tabi ko.

Nang tignan ko kung sino iyon, nakita ko ang mukha nung isang lalaki na ikinulong namin sa detention room nung isang araw. Kunot noo ko naman itong tiningnan.

“Bakit?”

“Here”anito at may inabot saking maliit na papel, may pagda-dalawang isip ko namang tinanggap iyon.

“Ano 'to?”tanong ko.

He just smiled. “Just read it. Bye”he said, then he nod at Daisy.

Habang ako, gulung-gulo pa din.

Agad ko din namang binuklat 'yung papel na binigay niya, at binasa ko agad ang note na nakasulat duon.

It's from Luke.

Hi Leige, i just thought that maybe you're looking for me, so if you want to see me (because you miss me), go to BLK Bar. I'll wait for you. See you ?

Napakunot noo na lang ako matapos 'kong mabasa ang sulat ni Luke. Naramdaman ko naman ang presensiya ni Daisy sa likuran ko.

“So...may something na pala ulit sa inyo ni Luke.”she mumbled, as she cross her arms and suspiciously look at me.

I shrugged my shoulders. “Bye Daisy.”sabi ko na lang, “See you later—or tomorrow rather. Byebye!”i said, then i ran fast.

————

Nang matapos ang klase ko, minadali ko ang pagliligpit ng mga gamit ko at kaagad na lumabas ng room namin. Gusto ko nang pumunta sa bar, at makita si Luke. Ewan ko ba! Ngayon na sigurado na akong may nakaraan kami, hindi ko na itatago ang nararamdaman ko.

Whats the point of hiding it right?

Lakad takbo na ang ginawa ko sa hallway, at wala na akong pakialam kahit na tinatawag ni Jarred ang pangalan ko. Gusto ko nang makarating ng hallway. Now na!

Pagkalabas ng school, dali-dali akong naghanap ng cab at nang makahanap ay agad na din akong nagpahatid sa Bar.

PAGKADATING ko sa Bar, wala ni isang kotse ang naka-park sa Parking Space nito. Wala 'ring mga taong naglalakad sa paligid. Nakakapanibago ah.

Napatingin ako sa wrist watch ko, quarter to 5 na. Wala pa ring tao? Ganito ba kahina ang customer ng bar na 'to?

Napailing na lang ako, bago tuluyang naglakad papasok sa loob ng Bar. Pagkabukas palang ng pinto, walang katao-tao sa loob—maliban sa isang crew at kay Luke na kasalukuyang nakatayo malapit sa Counter, habang nakatingin sakin at may ngiting nakaukit sa labi.

He's wearing a simple white polo shirt and a black jeans but he's so damn hot!

Shems! Talaga 'bang may past kami nitong poging lalaking to? Shocks!

I think i'm gonna die with that thought!