Falling for That Badboy

Chapter 17

A/N: By the end of March tatapusin ko na 'to. Haha! Then dun na tayo focus sa Falling series #2! Ayieee. ? Sorry na. Excited lang! Btw, here's the update. Enjoy! ?

————

TULALA pa rin ako habang unti-unti ang paghakbang ni Luke palapit sa kinatatayuan ko. Hindi niya inaalis ang mga mata niya sa akin, na para bang isang kurap lang niya baka bigla akong maglaho.

At dahil sa ginagawa ni Luke, ang puso ko...nagloloko na naman! Ang bilis ng t***k!

Napalunok na lang ako nang makitang nasa harap ko na si Luke, habang nakakatitig pa din sa akin. At sa uri ng titig nito, parang kinakalkal ang pinaka-malalim na parte ng katawan ko.

“Hey”he greeted, at duon lang ako nabalik sa reyalidad. I gulped twice before i found a right words to say.

“H-hey”i greeted back, then nilibot ko ng tingin ang buong lugar. “Bakit walang katao-tao ngayon dito?”i ask, sounding confused. We'll, i really am confused.

He just let out a smile, then he look at the man who serves as the bartender. “2 Glass of water for her. Just like before”he said, then he look at me again. I am now frowning because of too confusement, but just like earlier he just smiled.

Fine.

I'm getting more confuse and curious!

“Let's go?”anyaya niya naman.

Muling nagtagpo ang mga kilay ko dahil sa tanong niya. “San tayo pupunta?”

“We'll, baka gusto mo namang maupo man lang? Diba?”he asked back, grinning.

Pinangunutan ko siya ng noo, at pasimpleng inirapan bago naunang maglakad. Bakit parang hilig niyang asarin ako ngayon? Porke't ba nalaman 'ko nang naging parte siya ng nakaraan ko ganyan niya na lang akong tatratuhin? Aba!

Napatigil ako sa paglalakad nang biglang may humawak sa balikat ko, na animo'y pinipigilan ako sa paghakbang. Nilingon ko kung sino ang may gawa 'nun—kahit na obvious naman na kung sino. Tatlo lang naman kaming nandito ngayon, ako, si Luke, at ang bartender na busy sa pagkuha ng inumin para samin.

Obviously si Luke ang gumawa non.

Pinaningkitan ko naman siya ng mata, “What?”i asked, sounds irritated—kahit na sa loob loob ko, pasimple nang nagha-harakiri ang puso ko.

Sa halip na sagutin, binigyan niya ako ng isang nakakalokong ngiti—na makalaglag panga at panty naman talaga, kaya ang puso ko mas lalong nagwala. Juskolord! Wag naman po sana akong maagang mamatay dahil lang sa kakiligan!

“Let me do the honor of pulling a chair for you”he said, before walking towards a table and he really pulled the chair for me. Simple yet sweet. Really really sweet.

“Upo ka na”sabi niya naman, habang nakangiti na naman sa akin. I nod. “Okay”sabi ko, bago humakbang patungo sa mesa at naupo sa upuan na hinila niya.

Nang makaupo, ramdam na ramdam ko ang presensya niya sa bandang likuran ko. Naaamoy ko din ang panlalaking pabangong gamit niya. Dahil duon, di ko maiwasang mapalunok. Shemay! Wala ba siyang balak na umalis sa likuran ko? 'Yung puso ko kanina pa 'to nagwawala! Baka magulat na lang ako nakahiwalay na 'to sa mga veins at arteries ko.

Para akong naubusan ng hangin sa baga, nang maramdaman ko ang pagdampi ng isang mainit na bagay sa gilid ng noo ko. At gamit ang peripheral vision ko, kitang-kita ko ang sobrang lapit na mukha ni Luke sa akin.

At ang mainit na bagay na nakadampi sa gilid ng noo ko ay ang—labi niya.

“L-luke...”banggit ko sa pangalan niya. His lips are still at the edge of my forehed, pressed.

Ilang segundo pa ang lumipas bago tuluyang nawala ang mga labi niya sa gilid ng noo ko, then naglakad siya papunta sa upuan na kaharap ko at nginitian ako. Sunud-sunod ang ginawa 'kong paghinga ng malalim, dahil halos maubusan ako ng hininga kanina dahil sa sobrang pagpipigil.

Wala kaming imik pareho, hanggang sa dumating 'yung bartender—na nagsisilbing waiter na din namin. “Here's your order, Madam”magalang na ani ng binatang bartender s***h waiter habang nakangiti ng malawak sa akin.

Ibinalik ko ang ngiting iyon sa kanya, “Salamat”ani ko at tinignan ang mga dala niya, imbes na abutin at tanggapin iyon ay napuno ng pagtataka ang utak ko. “Ano 'yang mga yan?”takang tanong ko sa kanya.

Tinignan naman ng bartender s***h waiter ang mga bitbit niya, “Pagkain nyo po, Madam”magalang pa ring sagot nito.

“I know. But, Luke didn't ordered that—i mean, he only asked for a glass of water”i mumbled.

The waiter smiled. “Yes Madam, he only ordered a glass of water earlier, but these foods are already ordered by him before you came.”he reasoned out. Then he look at Luke, “Ikaw na ang bahalang mag-explain sa kanya! You brute!”the waiter said and glared at Luke, and when he glanced at me he instantly smiled.

“Enjoy the food, Madam”he said. “At ikaw, mabilaukan ka sana!”baling niya kay Luke—na masamang nakatingin din sa waiter.

“Go away! Leave us alone!”Luke hissed.

“Talagang aalis ako!”the waiter said, then he mockingly left.

Nagtataka ko namang tinignan si Luke. “Magkakilala kayo 'nong Bartender s***h waiter?”tanong ko pa.

He took a deep breath. “Yeah, but please don't mention him”he said, agad niyang kinuha ang mga pagkain na dala 'nung waiter at agad ma inabot sa akin. “Here, eat!”he said.

“Hindi pa ako gutom”i said, we'll that's true. I'm not really hungry.

He frowned. “In-order ko ang mga yan para sayo, tapos di mo kakainin? Hindi pa ako pumasok para maasikaso 'to tapos ganyan lang gagawin mo, tatanggihan mo lang ako.”

Tinaasan ko naman siya ng kilay.

“Sinisisi mo ba ako? Teka nga, ni-request ko ba sayo na um-absent ka para lang sa ganito? Hindi naman diba?”

Napatikhim ito at parang natauhan nang makitang seryoso akong nakatingin sa kanya.

“Ofcourse not!”he said, “Ginawa ko 'to nang bukal sa kalooban ko.”then he sighed. “Pero sana tikman mo man lang 'yong pagkain, sayang e. Tsaka paborito mo yan”sabi niya.

Napakunot-noo naman ako sa sinabi niya, “Favorite? Palabok? Paborito ko ang palabok? Atsaka, panu nagka-palabok dito? Diba bar 'to?”

“I requested that from Jake—the guy earlier, kaya sana naman tikman mo. Malay mo, pag natikman mo yan bigla na lang mag-slide show ang utak mo, at ipakita ang mga nakaraan mo, yung mga memories diba?”

I bow down. “The doctor said that triggering myself to recall the past is dangerous for me,it might lead to a further damage on my brain.”i said.

Natulala ito nang ilang segundo, bago napayuko at napahinga ng malalim. Sunod ay isa isa niyang inalis mula sa harapan ko ang mga pagkaing nakahain, “I'm sorry. I didn't know”he professed.

“It's fine.”i said at napatingin sa mukha niya, nakaramdam ako ng lungkot nang makita ko ang walang kangiti-ngiti niyang mukha. Ramdam na ramdam ko ang bigat sa kalooban niya. I know that he's feeling sa right now because of what i said.

Kung ako ang tatanungin, gusto 'ko nang makaalala agad at gumawa na mismo ng paraan para makaalala, but i always remember what the doctor said to me, that i might be in a coma situation again if i abused myself to remember.

Maybe i should let destiny and fate plan it all, well.

“Luke”i called.

Tumingin naman ito sa akin, “Why?”malungkot na ani nito.

“Alam 'kong malungkot ka at gusto mo na akong maka-alala, pero siguro may tamang panahon para sa lahat.”ani ko naman, at inabot ang mga kamay niyang nakapatong sa ibabaw ng mesa. “Hayaan na lang natin ang diyos na magplano ng lahat, at maghintay na lang. Alam 'kong darating din ang tamang araw at oras na babalik ang alaala ko, kaya naman maghintay na lang tayo”i professed. “At hindi ko ikakaila, na kahit wala akong maalala, yung puso ko naman kilala ka. My heart knows and feel something deep towards you, kaya wala kang dapat na ikalungkot.”

Nakita ko ang dahan-dahang pagliwanag ng mukha niya at ang pagsilay ng ngiti sa mga labi niya, then he held my hand back, “I will hold on and wait for that day to come, sa ngayon hahayaan ko na lang muna basta't ang mahalaga nandito ka at kasama ko, ayos na yon.”he said that made me smile.

Konti na lang. Alam 'kong makakaalala na ako.