"Lyke..."
Isang malamyos na boses ang tumawag sa akin at kilala ko ang may-ari ng boses na iyon.
"Renz!" kaagad kong sagot sa kanya.
Iginala ko ang mga mata ko at natagpuan ko siyang nakatayo sa harapan ko. Napakaguwapo niya sa puting long-sleeves polo na suot niya. Bihis na bihis din siya.
Nakatayo?
Bihis na bihis?
Bakit siya nakatayo at bihis na bihis sa harapan ko ngayon? Hindi ba at katatapos lang ng operasyon niya? Hindi ba at kanina lang ay nag-aagaw-buhay siya?
Nagtataka kong iginala ang mga mata ko. Wala na ako sa ospital.
Nanlaki ang mga mata ko nang makilala ko ang lugar na kinaroroonan namin ni Renz ngayon. Nandito kami sa park!
Everything was hazy except us.
Muli akong napatingin sa kanya.
"Renz?" kinakabahan kong tanong. Paanong nangyari na naririto kami ngay
