Hindi pa man ako nakakapasok ng kwarto ay sinalubong na ako ng yakap ni Ethan. Alam kong he's worried about Xelena at mukhang dinagdagan ko pa ito. "Are you fine?" kinapa nito ang magkabilang cheeks ko. He's looking for something. "It seems like you've stopped your tears already."
Mas humigpit ang pagkakayakap nito sakin pero di tumagal ay nawala din. Siguro naramdaman niya rin ang awkward feeling na naramdaman ko. "Yes, I'm okay. Kumusta na si Xelena?"
"Bumaba na ang lagnat niya. Her platelet count is in a good level na. By Friday, siguro makakauwi na tayo. Kelangan lang ng dobleng pagbabantay sa kanya. We need to buy vitamins, meds and new set of milk. Mahina ata ang resistance ng bata sa sakit kaya dapat with Zinc ang gatas na iniinom niya." napangiti ito sakin as he removed his unifo
