CHAPTER 4
325 Words
Lise’s Point of View
Thirteen years ago.
“Daddy, why do I have to be at this dinner? I want to go to Session Road with my friends, dad.” I made my puppy eyes. Usually, gumagana iyon sa daddy ko pero hindi ko alam kung bakit hindi gumana ngayon.
“Hija, my friend and his family will be here. We haven't seen each other in ages. Please do this for me?” my father pleaded. I love my daddy so much, so I agreed.
We are not originally from Baguio, but my mom fell in love with the city that she and dad settled here when I was a baby.
“Sila ba ang lumipat sa kabila?” tanong ko.
Aminin na natin, hindi mura ang property sa Baguio. So imagine a 5-bedroom, 3-floored mansion, how much would it cost?!
Millions!
“Magbihis ka na, anak. Malapit na silang dumating. Tumawag na si Amigo,” Excited na sabi ni daddy.
I rolled my eyes. Amigo?! Old school, daddy! Sumunod naman ako. Ano naman ang isusuot ko sa dinner? Dress? Sa ganitong kaginaw?!
Kinuha ko ang favorite kong hood, saka ako nag-leggings. Cute.
Pagbaba ko sa dinning area, nando’n na sila daddy. Masayang nakikipagkwentuhan sa kaibigan niya. Mukha ngang matagal na silang hindi nagkita.
“Here she is, Amigo,” my daddy said.
“Analise, maybe you don't remember us anymore. You've grown so well, hija,” Sabi ng friend ni daddy na mukhang foreigner.
May sinabi pa sila pero hindi ko na nadinig. Natulala na lang ako sa lalaking nasa harapan ko. Well, dalawa sila. Pero do’n ako sa nakangiti.
Ang ganda ng ngiti niya. Parang sunshine. Parang pang commercial lang.
“Lise, hija these are my sons. Red and Renz,” Pagpapakilala ni Mr. Foreigner.
So Renz pala ang name niya. Hindi ako nakakain ng gabing iyon at mas lalong hindi ako nakatulog.
Laurence Andrei Nicolas Sebastian.
- Writer
