Finale Epilogue: Habang Panahon
Tahimik ang lungsod, tila yakap ng madaling-araw ang bawat sulok nito. Ang mga kalsada ay kumikislap sa natitirang patak ng ulan, sumasalamin sa ginintuang liwanag ng sumisikat na araw. Marahang naglalakad si Lila, dinarama ang payapang sandali. Ang kanyang isip at katawan ay tila may naiwan pang init—alaala ng mga gabing magkasama sila ni Adrian, kung saan hinarap nila ang tukso, pagnanasa, at ang malalim na pagsuko sa isa’t isa.
Ngunit ngayon, tapos na ang unos.
At ang naiwan ay katahimikan… at isang pag-ibig na hindi matitinag.
Huminto siya sa tapat ng café. Sa pagpasok niya, sinalubong siya ng pamilyar na tunog ng kampanilya—parang matagal na siyang hinihintay nito. At doon, sa kanilang paboritong sulok, naroon si Adrian.
Tahimik. Kalma. Ngumiti.
I
