Parang ang ganda ng sikat ng araw na bumungad sa pagmulat ko. Wala na ang mabigat kong pakiramdam; napalitan iyon ng sigla na para akong isang baterya na napuno ang enerhiya.
Wala sa tabi ko si Gerald. Napangiti ako nang maisip na marahil ay nagluluto nanaman siya.
Pumunta ako sa bintana kung saan parang tinatawag ako ng liwanag. Sinilip ko ang payapang view doon; nagsasayawan ang mga berdeng puno sa labas. May ilang ibong namamasyal sa himpapawid na mas nagpalawak sa ngiti ko.
Sa unit namin ni Nathan, wala akong ibang nakikita kundi ang pagmumukha niya at ang mga nagtataasang gusali. In here, ang sarap gumising dahil sa payapang kalikasan na tila ba tinatawag ako sa umaga; idagdag pa ang kasabikan ng mga mata kong makita si Gerald bago magsimula ang panibago kong araw.
Nilanghap ko
