THE SURREAL FEELING of being home again makes me smile. Iba pa rin talaga ang sikat ng araw sa Pilipinas. I can see beautiful destinations and beaches in my head. There is really no place like home.
“Let’s go. The chauffeur is waiting for us outside.” Napalingon ako sa nagsalita. Bitbit nito ang dalawang malalaking luggage bag sa magkabilang kamay. Kahit naman madami itong dalang maleta ay agaw-atensiyon pa rin ito sa mga dumaraan. Well, he is a good-looking and a wealthy businessman.
“Antagal mo naman.” Reklamo ko sa kanya. Kinuha ko ang isang maleta at binitbit mula kay Lucio.
“Sorry, mahal na reyna. If you could had helped me sana mas mabilis ako.” Andami pa nitong sinasabi pero hindi ko siya pinansin.
“Baka naman pwede mo akong hintayin?” Habol nito sa akin.
“Kung alam ko lang na
