Wala kaming imikan ni Nikki habang nasa sasakyan. Hindi talaga ako sanay na ganito kami. Maingay kasi kami kapag nasa biyahe. Kami ang pinakamaingay sa sasakyan kapag nagbabiyahe kami. Kulang na lang ay sabihin sa amin ng driver na bumaba na kami kahit wala pa kami sa destinasyon namin. Pero ngayon, para kaming dinaanan ng anghel sa sobrang katahimikan. Nakatingin lang sa labas ng bintana ng sasakyan si Nikki habang ako ay nakatitig lang sa kanya at hindi alam kung paano sisimulan ang usapan namin. Ganito kami katahimik hanggang sa makarating kami sa company.
Nabasag lang ang katahimikan nang salubungin kami ng aming mga katrabaho. Para kaming artista na pinagkaguluhan sa premier night.
"Totoo ba ang balita? Kayo na raw?"
"Kaya ba magkasabay kayo ngayon?"
"Binasted mo na ba si Dan?"
"
