HINDI ko alam kung gaano katagal ang iniyak ko sa silid na iyon. Iyak pa rin ako nang iyak kahit na iniwanan na ako ng waitress para mapag-isa.
Nang maayos ang sarili, bagsak ang balikat kong lumabas sa silid at bumalik sa bar kung saan nagkakasayahan pa rin ang mga tao. Lumapit ako sa bartender at nag-order ng pinakamatapang na alak.
Nawala na ang katinuan ko. Tuluyan na akong kinakain ng sakit. Ang tanging gusto ko na lang ay ang maglasing at umasang mapapawi ng alak ang lahat ng sakit na nararamdaman ko.
Bakit hindi na ako? Bakit ako, sa tagal niyang nawala, siya pa rin ang mahal ko? Masyado bang mababaw ang pagmamahal ni Chaos sa akin para mawala agad ito? Ngayon tuloy ay napupuno na ako ng katanungan. Talaga bang minahal niya ako noon? Paano na ang mga pangako niya sa akin? Ang mga
