CHAPTER 73
Ang usok ng sigarilyo ay patuloy na umaangat sa hangin ng gabi. Hindi gumalaw si Jeon. Hindi nagulat. Hindi man lang kumirap. Matagal na niyang alam na nandoon si Aleric — ang presensya ng taong iyon ay may sariling bigat na kahit sa dilim ay nararamdaman. Ganoon sila nagkakilala. Ganoon sila nagtanda — sa mga lugar kung saan ang hindi mapansin ay katumbas ng kamatayan. Dahan-dahang lumabas si Aleric mula sa anino ng sulok ng opisina — ang mukha ay kalmado, ang mga mata ay may halong pagtataka at pamilyar na pagmamalasakit na hindi niya inaamin nang hayagan. Lumapit siya at sandaling tumayo sa tabi ng bintana, ang mga kamay ay nakapasok sa bulsa ng kanyang damit. Tumingin siya kay Jeon — sa paraan ng upo nito, sa sigarilyo sa daliri, sa mga matang nakatuon sa walang tiyak na punto sa l
- Writer
