Saglit na namutawi ang katahimikan. Gustuhin ko mang tanggapin ang alok niya pero mas nag-aalab kasi ang damdamin ko kay Harlet. Hindi lang dapat sarili ko ang ikonsidera. Kahit sabihin pang pera iyon, alam kong mapupunan ito ng trabaho ko.
We ate our lunch silently. Naroon ang hiya ko pero isinasantabi ko na lang. Bukas, wala na ito. Lilipas din at makakalimutan.
Nang makabalik kami ng school, saktong five minutes na lang bago magsimula ang klase. Pagpasok ko sa room, naabutan kong nakadukdok si Harlet habang karamihan sa aming mga kaklase ay lintik kung mag-ingay. Ang ironic lang dahil kung sino pa ang peace officer ay siya pa ‘tong malakas ang loob na magsisigaw at magtititili habang nagkukwento ng pinapanood. Hindi ko lang mabawal-bawal dahil bukod sa mabait ang image ko sa kanila, a
