Wala ako sa sarili nang pumasok kinabukasan. Ang hirap magkunwaring ayos lang ang lahat gayong puyat ako at pagod na pagod dahil sa mga nangyari noong nakalipas. Itinatago ko na lang sa simpleng ngiti ang lahat para walang makahalata. Patuloy namang nag-aalala si Harlet dahil panay ang tanong niya sa tuwing nagkakaroon kami ng time mag-usap.
“Kain ka muna,” aniya sabay lapag ng styro sa aking arm char. Nagpasalamat ako nang nakangiti ngunit agad ding naglaho nang makaupo na siya mismo sa bakanteng upuan ni Denver. “Hindi ka nag-umagahan. Sigurado akong magagalit si Jaslo sakaling malaman niya ‘to.”
“Wala akong gana—”
“Susubuan kita kung ayaw mo. Kailangan mo kasing magpalakas, W-war. Ikaw na nga lang ang pag-asa ng bata—”
“Tayo. Tayo ang pag-asa niya. Bakit hindi mo sinasal
