MAHIGPIT ANG pagkakahawak ni Enfakid sa aking braso nang akma na sana akong tatakbo papunta sa bahay namin. Napakalaki ng apoy at halos nakapaloob na sa buong bahay namin.
“No!” histerikal ko habang umiiyak.
Nilingon ko si Enfakid saka nagpupumiglas mula sa pagkakahawak niya sa akin. “Bitiwan mo ako, please. . . kailangan ako nila tiya. . .”
Tinitigan niya ako saka binitiwan. Tinapunan ko muna siya nang isang tingin bago ko siya tinalikuran at nagtatakbo na papunta sa direksyon ng aming bahay.
Hinawi ko ang mga taong sagabal sa aking dinadaanan. Nakatayo lang sila at walang ginagawa. Nagmamasid sa bahay naming nasusunog.
“Tiya Laura! Tiyo Magsino! Delana!” sigaw ko habang tinititigan rin ang bahay naming unti-unti nang tinutupok ng apoy.
“Tubig! Tulungan niyo ako! Tulungan niyo
