Kabanata 15
446 Words
Samantha’s POV
“Kung Paano Ko Pinipiling Maging Okay Kahit Hindi Pa Talaga Ako Okay.”
Umaga na naman.
Isa na namang araw na kailangan kong itayo ang sarili ko kahit parang hindi ko na kayang gumalaw.
Hindi naman ako umiiyak araw-araw.
Hindi rin ako nagwawala o nagtatapon ng gamit.
Wala ngang dramatic na goodbye o sigaw.
Tahimik lang ang lahat.
At sa katahimikan na ‘yon…
Doon ko mas naramdaman kung gaano kasakit ang mawala sa isang taong hindi naman kailanman humiling na manatili ka.
I filled my days with work.
Meetings, deadlines, coffee runs, kahit mga bagay na dati tinatamad akong gawin — bigla kong niyakap.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil ayokong bigyan ng kahit anong puwang ang lungkot.
Kasi pag huminto ako…
Pag tumigil ako’t nag-isa…
Doon siya bumabalik.
‘Yung alaala ng mga sakay namin sa kotse niya tuwing umaga.
‘Yung mga tawanan namin tuwing lunch break.
‘Yung biglaan niyang text ng “labas tayo” kahit walang okasyon.
At ‘yung isang gabi… ‘yung gabing akala ko, simula ng lahat.
Pero hanggang ngayon, hindi pa rin pala ‘yon simula.
Yun pala ang wakas.
Minsan naiisip ko…
Kung hindi bumalik si Cassandra, may pag-asa kaya akong piliin niya?
O baka kahit wala siya, ako pa rin ang talo.
Kasi kahit anong gawin ko, si Gavin pa rin ‘yung tipo ng taong hindi basta basta pinipili ang naroroon na — kundi ‘yung nawala.
Ang irony no?
Ako ‘yung palaging nandiyan.
Pero hindi ako nakita.
“Sam, okay ka lang ba talaga?”
Tanong ni Camille habang sinasabay naming ubusin ang kape.
Tumango lang ako.
Ngumiti.
“Okay na ako,” sabi ko.
Hindi ko alam kung ilang beses ko na ‘yung sinabi sa ibang tao, at lalo na sa sarili ko.
Pero kahit ilang ulit kong bigkasin, parang hindi pa rin ako kumbinsido.
One night, habang mag-isa ako sa veranda, may narinig akong pamilyar na boses mula sa kabilang bahay.
Si Gavin.
Tumawa siya. May kasama siyang kausap. Baka si Cassandra.
Hindi ko na tinanong.
Hindi ko na tinignan.
Pero sa gitna ng katahimikan, ang puso ko — kahit pilit ko nang pinatahimik — muling kumirot.
Hindi ako galit.
Hindi na rin ako umaasa.
Pero aaminin kong mahal ko pa rin siya.
Mahal ko pa rin kahit hindi niya ako pinili.
Kahit pinili na niyang magpatuloy sa mundong hindi ako kasama.
Pero hindi ibig sabihin noon ay mananatili ako sa lugar kung saan ako laging nauubos.
Kaya eto ako ngayon.
Lumalaban.
Tahimik.
Hindi dramatiko.
Pero totoo.
At sa bawat araw na lumilipas, natututo akong mahalin ‘yung babaeng minsan niyang hindi pinili —
ako.
- Writer
