30
Carlos POV Walang nagsalita sa amin hanggang sa bigla na lang mamatay ang ilaw sa lahat ng sulok ng mansion. Madilim na ang paligid at halos ang papaangat na araw na lang ang nagsisilbing liwanag. Malapit na ring mag-umaga. “Na-shutdown na ang system. Kailangan mo nang lumabas dito,” sabi ng malalim nitong boses. Itinulak niya ako para umalis, pero hindi ako gumalaw. Hindi ko pa rin mapaniwalaang isang araw, makikita ko talaga siya sa personal. “Sino ka ba talaga? Bakit magkamukha tayo? Magkapatid ba tayo?” sunod-sunod kong tanong. Natigilan siya sandali at napabuntong-hininga. “Matagal na kitang kilala, Carlos,” sagot nito na ikinagulat ko. “Akala ko rin noon… may nawawala akong kakambal.” Tumingin siya sa mga mata ko. “Pero hindi. Alam kong nakapagtataka na dalawang katauhan ang nandi
- Writer
