“PUTANG ina,” mahina kong pagmumura bago ko binitiwan ang mouse ng computer na nasa aking harapan.
Malapit nang mag-uwian, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin matapos-tapos ang ipinagagawa ni Yevhen dahil hindi ako makapag-concentrate sa trabaho.
Simula kasi noong isang araw, hanggang ngayon na nakapagpasukat na ako't lahat para sa magiging gown ko ay umiikot pa rin sa aking isip 'yong panghuling sinabi ng kaniyang ina.
“Huwag mong isipin, Masien,” saway ko sa aking sarili bago ako huminga nang malalim.
Nag-sorry na naman siya sa akin. Nangako na rin siya na hindi na babanggitin ang ano mang nangyari sa amin sa probinsya ng Hielo, pero putragis! Ano itong nararamdaman ko?!
Noong una ay natutuwa ako dahil wala nang nangungulit sa akin, pero nang lumipas na ang ilang araw ay tila h
