"I'm kidding." Humalakhak ako saka naupo sa sofa. Katabi ni Fernand. Peke akong ngumiti. "Naistorbo ko yata kayo. I'm sorry if I came unannounced. Surprise dapat, eh."
"When did you arrive?" tanong ni Dad. "How's your life in Russia? Is your Mom—"
"She took care of me and I can't be more thankful. Kung hindi kaagad dumating ang tauhan ni Mom. Malamang ay may pinaglalamayan na naman kayong Anastasia. Ayoko namang masermunan mo sa mismong lamay ko," natatawa kong saad.
Nilingon ko si Fernand na tahimik na nakamasid. Ngumiti ako. "Hello, Mr. Rodriguez! Hindi ko alam na buhay ka pa pala."
"Anastasia!" saway ni Lolo. Para akong timang na tumawa uli.
"Sorry! Natutuwa lang akong makita kayong lahat pagkatapos ng mga nangyari." I emphasized the last word. "Imagine, humihinga pa ako. Masyadong
