FIOLEE's POV
Pumunta kami ni Marshall kala Prince na mukhang mga basang sisiw, buti na lang kamo at wala akong dalang cellphone or buong pera na pwede mabasa.
Enjoy naman ako sa ginagawa namin at kahit pinagtitinginan kami ng mga tao wala kaming paki basta masaya kami.
Ano nga bang paki nila? Basta masaya kami at wala kaming nasasagasaan na iba sa gingawa namin ay itutuloy lang namin ‘to, e-enjoyin na namin ang mga natitirang araw sa lugar na ‘to, dahil sa pasukan doon na kami titira sa Manila.
“Fiolee sorry talaga.” kanina pa ‘yan gan’yan, paulit ulit nag so-sorry.
Napatawad ko na naman siya ng ganun kadali pero as in na takot talaga ako nun at napaiyak sa kaba. Naisip ko nga kung kakayanin ko pa kaya siyang mapatawad pag sumobra pa doon ang na gawa niya?
“Oo ayos na nga isa pa Mars
