MATAMAN na nakatingin si Rhian sa kalawakan ng dagat sa kaniyang harapan habang nakaupo siya sa buhangin. Sa kaliwa niya ay naroon si Kenzo, katabi niya. Kagaya niya ay pinagmamasdan din nito ang kagandahan ng kalikasan. Ang mahinang paghalik ng alon sa dalampasigan ang tanging ingay na kanilang naririnig. Meron pa pala bukod doon—ang t***k ng kanilang mga puso.
Tahimik na humihiling si Rhian na sana ay bumagal ang oras upang mas tumagal sila ni Kenzo na ganoon. Payapa ang puso at wala ang galit.
Alam niya na mali ang namagitan sa kanila ni Kenzo. Kasalanan iyon sa mata ng tao at Diyos ngunit hindi na kasi niya napigilan ang totoong isinisigaw ng puso niya. Sinunod niya lang iyon.
“Nakakatawang isipin ang nangyari kanina,” basag ni Kenzo sa pananahimik nila. Nilingon niya ito. “
