Chapter 14
Oliver’s POV
Ang tahimik ng gabi, pero sa loob ko, parang may bagyo. Kanina pa umiikot sa isip ko ang mga nangyari. Si Alexa. Ang mga sinabi niya. Ang takot sa mga mata niya na pilit niyang itinatago.
Kahit anong gawin ko, hindi ko siya mabura sa isip ko. Ang bawat galaw niya, ang bawat salita—lahat iyon, nakatatak na sa utak ko.
Bumangon ako mula sa kama at naglakad papunta sa mini bar sa kwarto ko. Kumuha ako ng isang baso ng alak, pero bago ko pa iyon maabot, napahinto ako. Hindi ko kailangang magpakalasing. Hindi ko kailangan ng alak para kalimutan siya.
Kailangan ko siyang makausap.
Hindi ko na inisip kung anong oras na. Kinuha ko ang susi ng kotse ko at bumaba mula sa mansyon. Kahit alam kong wala siyang trabaho ngayon, may pakiramdam akong gising pa siya.
---
Pagd
