SOPHIE
Nakauwi na ko sa bahay namin matapos kong makikain sa bahay nila Blair. Habang nag-uusap kami sa bus bago kami pumunta sa bahay nila hindi ko mapigilan ang sarili ko at napaiyak sa tabi niya kahit pa hindi niya alam ang buong nangyari talaga dati sa pamilya namin mula sa lolo at lola ko pati na kay papa at mama. Tinuturing ko na ngang sira ang buhay ko dahil sa mga pangyayaring ‘yun, hindi ko nga alam kung bakit gumigising pa ako sa araw para bang may kumikilos sa labas ng katawan ko habang ang loob ko hindi ko magalaw sa paraan na gusto ko. Dahil imbis na manatili ako sa kama ay babangon ako at naghahanda para magtrabaho. Siguro si mama na lang ata ang natitira kong lakas, hindi ko masabing sapat ‘yun dahil hindi ko pa nararanasan ang pakiramdam na ganun sa buong buhay ko.
Matap
