Rainbow after the Storm (Taglish)

Memories that keeps coming back

First Person's P.O.V

Years had passed and I feel better than before. I admit na sobrang hirap noong una pero kinakaya ko. Still, I feel sad and hurt but it's bearable now. Unlike dati na halos kaunting ala-ala lang niya ay naiiyak na ako.

I am a licensed engineer now. Engineer Emannuel Jestin Fabiano. Hindi ko nga lubos akalain na makakapasa ako despite sa nangyari. I thought that I will fail in the bar exam, but God is really something. Nakapasa ako and I'm really thankful. I am top two in the bar exam, iyong top one ay isa sa mga ka-batch mate ko dati sa university.

Paul Messiah Laxamana, kilala siya dati as a math genius and a supreme council student president. Sa sobrang talino noon halos siya na iyong papalit sa mga professor sa university namin dati. Iyong mga professor pa nga itong nag-aaral. He's a sporty guy too, medyo masungit pero mabait naman.

I smile widely as they appoach me. Sa aming apat si Lavin lang ang hindi ko na alam kung nasaan at anong balita sa kaniya. Renz, Zorell and I were like best buddies now. Si Zorell ay sa Canada na magta-trabaho as a registered nurse, habang si Renz ay sa London as a architect.

Going back to Lavin, hindi na namin alam kung buhay pa ba iyong geek na iyon o ano. I tried to ask Zorell but unfortunately she will just turn the topic. Hindi na rin namin pinipilit pa dahil ayaw naming makisawsaw pa ni Renz. I know there is something between them but it's not our business even though she's our friend.

"Ano? Saan tayo, Eman? Dapat doon tayo sa masarap ha! Ito ang una nating bonding mula ng magkawalay tayong tatlo kaya make sure na pasado iyan!" I laugh at Zorell's statement. Basta pagkain talaga ang pag-uusapan napaka-choosy niya. Well, adik iyan sa pagkain pero hindi tumataba. I wonder what kind of stomach she have.

"Don't worry Zo, nakapa-reseve na ako." She smiles from ear to ear like a child gets a reward.

"Labyu na talaga Eman!" Then she cling on me. Napa-iling na lang si Renz sa amin. Ganito si Zorell sa amin, but kung sa iba ay napaka-suplada nito. We headed to the restaurant that I reserved for us three.

Nagconvoy lang kami dahil may kanya-kanyang sasakyan naman kami. After a hour of driving ay nakarating na kami.

Pagkapasok namin ay halos umawang iyong bibig ni Zorell sa gulat. "O M G! This is the L's Cousine right?!" Sigaw niya. Okay. What's with the reaction?

I frown. "Yeah, why?"

She gasped like it was a controversial word. Ano ba kasing mayroon?

"Anong why, Eman?! Palibhasa kasi eh hindi updated! Hello, ito kaya iyong new branch nila. Research kasi 'pag may time!"

I just shrug. I am really not interested in this kind of stuff though. And besides, sobrang busy ko dahil sa dami ng projects. Wala na akong oras sa ganito. She knitted her brows and make face. She turn her back at unang pumasok habang nakasunod lang kami sa kaniya.

A male staff greeted us with a wide smile.

Nginitian lang namin ito pabalik at pumasok na sa loob. "Nice seeing you again, Sir Renz!" I was taken back. What?!

I look back to the staff and to him. Again? Nagpunta na pala dito si Renz? Kaylan pa? Confusion is written all over my face.

"Again? So you've been there?" I ask and slightly arch my thick perfect brow at him. He look at me with those cheeky grin and nod a little.

"Yeah," he said boredly. Aba't ang ayos sumagot ng g*go!

Zo faced him, crossing her arms while lifting her brows with irritated look. "So, umuwi ka pala ng Pilipinas ng hindi namin alam?! How could you!" Said by Zorell who's now ready to beat Renz. Mas lalo lang ngumisi si loko. Paktay ka talaga ngayon kay Zo-

"Common! This restaurant was owned by my sister. Alangan naman hindi ako pupunta dito." Pamimilosopo pa nito. Wait? What the!

Zorell shout hysterically, mas nanlaki pa ang mata nito at gulat na gulat. "What?! Kapatid mo si Rhin!" Napalingon naman iyong ibang staff sa amin. They also surprise to see Renz here.

Renz just nod boredly.

"Oo, kapatid ko si Rhin and it's too obvious you know! Magkamukha kaya kami," he said coolly. Wow! Confident mo naman tol.

"Hindi kayo magkamukha 'no! Ang ganda kaya ni Rhin tas ikaw-"

I cut her off.

"O, tama na 'yan. Magkapikonan pa kayo, para kayong mga bata." I said. Sabay naman silang tumingin sa akin. "Ay wow! Nagsalita iyong matanda!" Zorell said sarcastically. Yeah, whatever. Oo na, ako na iyong bunso sa amin.

Umiling-iling lang si Renz at gumayak sa loob. We find a table and sit there. Mabilis namang lumapit iyong waiter para kunin ang order namin. We just talk about our lives being apart with each other while waiting our food.

We start to dig in when the food arrive. Panay bardagulan lang ng dalawa. Hindi ko na sila pinakialaman dahil alam ko namang hindi naman nila seseryosohin. I took stolen pictures and posted it on my istagram account and tagged them. Sabay nag-notify at nagbell iyong phone nila kaya napatigil sila.

"Eman naman eh!" I laugh at her. "What? Anong mayroon? Maganda ka naman diyan ah kahit mukha kang matakaw,"

"Ah, matakaw pala ha!"

I tease her even more. "Bakit hindi ba?"

"Oo nga, you eat like a pig." Gatong pa ni Renz habang nakangisi. Namula naman si Zorell sa inis.

"Kainis talaga kayong dalawa!"

Napatigil na lang ako ng may nakita akong pamilyar na pigura na pumasok sa restaurant. Nang napansin ng dalawa na may tinititigan ako ay sinundan din nila ito ng tingin.

"Is that Lavin?" I asked them.

I saw Zorell stilled for a moment and her expression change. Now, I really wonder what happened to them, mukhang may malalim ang dahilan eh. By looking at her just now I can tell that there's something wrong.

"Zo?" She hurriedly excuse herself and leave us. "Cr muna ako," hindi nakaligtas sa paningin ko ang pamumuo ng luha sa mata niya. D*mn!

I look at Renz who's now still looking at Lavin seriously. Para siyang makakapatay sa hitsura niya. Okay, what's going on? Gulong-gulo na ako dito.

"Renz," I tried to steal his attention. Hindi pa rin siya kumikibo. "Dude?"

He clenched his fist and hold the fork tightly.

"That as*hole! How dare him!" Nabigla na lang ako sa reaksiyon niya. Sino ba kasi ang tinutukoy niya? Ow, what a st*pid question, malamang si Lavin.

"Who?"

"That f*cking Lavin!" Mas lalo akong naguluhan. Bakit ba kasi?

"Look, he's the boyfriend that my sister is referring to! Kaya pala nawala ang g*go dahil nasa ibang bansa rin pala siya! Akala ko talaga kung sino iyong sinasabi ng kapatid ko na boyfriend, iyon pala ay ang t*ng*nang iyan!"

I was more confused of everything. Okay, may alam ba si Renz sa past nila Zorell at Lavin? Or Zo told him. D*mn! I was more confused even more. Ano ba iyan! Ang dami kong hindi alam.

Bumalik si Zorell sa table namin na namumugto ang mata. We didn't ask her any further to protect her feelings and not to break down in front of us. It's not because we don't like it dahil ayaw naming ng drama, but, it's because ayokong makita siyang umiiyak. It hurts us too because we treat her as our sister.

Natapos na lang kami ay parang lantang gulay si Zorell. Gone the jolly vibe and replaced by heavy aura. Hindi na lang kami nagkiboan at tinawagan ko si Fred na pumunta sa lokasyon namin.

Nagkataon naman na nasa malapit lang siya dahil sa isang project. I don't want Zo to drive, baka mapaano pa siya and we can't afford thinking na baka isa na naman sa amin ang malagas.

After Fred arrive, nagpasuyo ako ng kung puwede ba na siya muna ang bahala sa kotse ni Zorell. Good thing dahil pumayag naman siya. I thanked him and bid our farewell to each other. Isinakay ko na si Zo sa kotse at nilisan ang lugar.

While on our way home, tulala lang ang kasama ko. Minsan napapansin ko ang pag bubuntong hininga niya habang nakatingin sa labas bintana.

It's already six in the evening, na-stuck kami sa traffic kanina kaya kami ginabi. She still looking outside, looking at those orange lamp post na madadaanan namin. I remain focus on driving while observing her.

"Eman, puwede ba akong magpatugtog?" She ask me in a low voice, halatang galing sa iyak dahil garalgal iyong boses niya.

"Sure," I replied still looking on the road.

She played the stereo at bumalik sa puwesto niya. We been quite again, wala sa amin ang naglakas-loob na i-open ang topic hanggang sa nakarating kami sa bahay niya. She unbuckled her seatbelt and look at me with a timid smile.

"Goodnight Eman, ingat sa pag-drive pabalik." Iyon na lang ang tanging saad niya. I want hug her, but, I could do that she already close the door.

"Goodnight, Zo."

* * *

When I got home I didn't bother to change my clothes. Tinanggal ko lang ang coat ko at inihagis sa kama. I look at the wall clock in my room, it was ten in the evening already.

Pumunta ako sa teresa upang lumanghap ng sariwang hangin. I didn't bother to turn on the lights. I slowly took a step and there bumungad naman sa akin ang ganda ng city lights.

Slowly, images from the past starts to get clearer on my sight. Nanumbalik na naman iyong mga ala-ala namin ni Lyrae. Iyong mga araw na masaya kami, mula noong nagkakilala kami sa hospital at hanggang sa mga masasalimoot na araw na nangyari sa buhay namin.

Lalong-lalo na sa araw na kinuha siya sa akin ng Diyos. Our love story is too twisted, ang bilis ng mga pangyayari. Ang tagal ko siyang hinanap pero kay dali lang siya kinuha ng Diyos. Pero alam kong lahat ng mga nangyari ay may rason. Iyon nga lang ang saklap ng dinanas ko.

Kung saan kami nagkakilala ay doon din nagwakas ang aming kuwento.