Pagkasara ng pinto ay hindi agad gumalaw si Jace. Nakatayo lang siya roon, staring at the wooden door na parang huling litrato ni Jenny ang naka-imprint sa isip niya. Nakakunot ang noo, pasara ng pinto pero may ngiting hindi niya napigilan.
A thin breath escaped him.
“She smiled…” bulong niya, halos hindi lumalabas sa bibig.
“After all these years… she smiled.”
Hindi niya akalaing may ganung bigat na matatanggal sa dibdib niya just from that tiny curve of her lips.
Umupo siya sa kotse. Pero hindi niya binuksan ang makina agad. Ibinagsak niya ulo niya sa headrest, eyes closed, one hand covering half his face.
“Jenny…” he whispered, too soft, too raw.
He felt everything all at once. Relief, longing, guilt, hope, fear. Parang dumaloy lahat sa isang iglap, pero ngayon ay hindi na siya n
