Pagpasok niya ng kwarto matapos ang gabing iyon ay hindi agad siya huminga.
Parang may nakabara sa dibdib niya, isang bigat na hindi niya alam kung paano ibababa.
Hindi dahil kay Jace.
Hindi dahil sa mga sinabi niya.
Hindi dahil sa mga mata nitong punung-puno ng paghingi ng tawad, kahit hindi naman niya hinihingi iyon.
It was because for the first time in years.
Jace wasn’t trapped anymore.
And that terrified her more than it relieved her.
Naupo siya sa gilid ng kama, hawak ang unan, pinupunasan ang natitirang luha.
She hated it.
Ayaw niya ng ganito—iyakin, hindi mapakali, nadadala.
You’re stronger than this, Jenny. Control yourself.
Pero kahit ilang ulit niya sabihin iyon, iba ang nararamdaman niya ngayon.
Lumabas si Jace mula sa veranda matapos silang mag-usap nang tahimik,
