CHAPTER 55 (EPILOGUE)
SHAMYKA's POV:
Kulay puti ang paligid. Ganito ang bumungad sa aking paningin nang idilat ko ang mata.
Medyo masakit pa ang sikmura ko dahil siguro sa bala na natamo ko.
"Hija, anak ko, salamat sa Diyos at nagising ka na.", masayang bigkas ni Mom.
Isa-isa kong tiningnan ang mga taong nandito, sa mismong room kung saan ako naka-confine.
Pero hindi ko mahagilap si Tyler.
Hindi ko masilayan ang mukha niya.
Ano na kayang nangyari sa binata?
"S-si Tyler? Nasa'n po si Tyler?", tanong ko na tila may kaba sa aking dibdib.
Kaso sa halip na sumagot sila, napayuko ang mga ito. Rinig ko rin ang mahinang hikbi ni Mommy lalo na ang Dad ni Tyler.
"I'm asking you, Mom. Nasa'n po si Tyler? Sagutin niyo naman ako oh!" inis ko ng bigkas.
"Shamyka, halos isang linggo kang wala
