(Celine’s POV)
Ang dami kong iniisip—reports, emails, at syempre, yung nakakabinging bulung-bulungan tungkol sa gala. Dumiretso ako sa elevator, umaasang makakalusot nang hindi ko siya makikita. Pero hindi talaga marunong makisama ang tadhana.
Pagbukas ng pinto, nandoon siya—Lance, in a perfectly tailored navy suit, sleeves slightly rolled, tie loosened just enough para magmukhang effortless pero fatal sa puso ko.
“Hey,” bati niya, low and smooth.
I stepped in, trying to act like my pulse wasn’t skyrocketing. “Hey.”
Tahimik sa loob. The soft hum of the elevator mixed with the faint scent of his cologne—woody, warm, and dangerously distracting. Tinitigan niya ang panel ng mga button pero ramdam ko ang mga sulyap niya.
“So…” he started, voice playful. “How many people reminded you toda
