Unang pagkikita
Alam nyo yung feeling na gusto mo lang maging komportable sa sarili mong bahay? Ganyan ako. Sanay ako sa Maynila na naka pekpek shorts at manipis na sando lang lalo na kapag ganitong tirik ang araw. Eh kaso nandito ako sa probinsya kaya sermon ni Mama Cecil ang laging almusal ko araw araw. Si Papa Jonas naman ay maaga palaging umaalis para asikasuhin ang palayan kaya kami lang madalas ni Mama ang naiiwan sa bahay at tindahan.
"Jusko naman Princess! Ano ba iyang suot mo?!" Halos mabitiwan ni Mama ang hawak nyang walis tingting pagkalabas ko ng kwarto. "Nasa probinsya ka na. Halos lumabas na ang kaluluwa mo sa nipis ng damit mo tapos iyang shorts mo makikita na ang singit mo!"
Napairap na lang ako habang kumukuha ng malamig na tubig sa ref. "Ma naman... sobrang init kaya dito satin! Atsaka nasa loob lang naman ako ng bahay at tindahan ah? Sino naman ang maninilip sakin dito?"
"Kahit na! May tindahan tayo at maraming bumibili. Pano kung—"
Napatigil si Mama sa pagsasalita nang makarinig kami ng ugong ng isang malaking sasakyan. Huminto ito mismo sa tapat ng tindahan namin. Ang alikabok sa labas ay umikot ikot pa bago tuluyang huminto ang isang itim na malaking pick up truck.
Bumaba ang isang lalaking hindi ko inaasahang magpapabilis ng t***k ng puso ko.
Si Kapitan Tiago.
Alam ko ang chismis dito samin. May asawa na sya. Ang buong bayan ay kilalang kilala ang asawa nyang si Lordes. Isang matapobre at kilalang masungit na babae. Balita ko mas matanda si Lordes kay Kapitan tapos grabe kung manamit. Laging full glam kahit nasa probinsya lang. Yung tipong kulang na lang ay mag gown sya papuntang palengke, laging amoy salon ang buhok, at sangkatutak ang ginto sa katawan na parang laging may dadaluhang party. Tingin nya sa mga ordinaryong tao na tulad namin ay mga alipin kaya walang may gusto sa kanya dito sa baryo.
Pero eto si Kapitan Tiago. Respetado at kinatatakutan sa buong bayan. Laging barong o kaya polo shirt ang suot tuwing may meeting sa munisipyo kaya mukhang pormal lagi. Pero pakshet... bat hindi nila sinabi na ganito sya kagwapo sa personal?! Lalo na ngayon na nakasuot lang sya ng simpleng puting tshirt na hapit na hapit sa malapad nyang dibdib at maong pants na bumabakat sa mahaba at matipuno nyang binti. Pawisan sya marahil ay galing sa pag iikot sa asyenda pero parang ang bango bango nya tignan. Yung balat nya ay sunog sa araw pero mas lalong nagpabango sa barako nyang aura.
At bago ko pa matakpan ang sarili ko gamit ang manipis kong braso ay dumapo na ang madilim at seryoso nyang mga mata sakin.
Bumaba ang tingin nya mula sa leeg ko, sa cleavage kong halos luwa na dahil sa sando ko, pababa sa bewang ko... at sa suot kong pekpek shorts na halos labas na ang pisngi ng pwet ko.
Parang may kuryenteng gumapang sa buo kong katawan. Ibang klase syang makatitig. Yung tipong parang hinuhubaran nya ako sa isip nya ng dahan dahan. Walang halong biro dahil biglang uminit ang paligid at parang nawalan ako ng hangin sa baga. Nanigas ako sa kinatatayuan ko habang nakahawak sa baso ng malamig na tubig.
"Magandang umaga po Kapitan!" bati ni Mama Cecil na halatang nataranta kaya dali daling nagpunas ng counter gamit ang basahan. "Anong atin?"
Hindi agad sumagot si Kapitan. Nakatingin lang sya sakin. Unti unti syang lumapit sa counter ng tindahan. Ramdam ko ang pamumula ng pisngi ko. Yung matapang na Princess galing Maynila ay biglang nanliit at nangatog ang tuhod sa presensya ng isang Kapitan Tiago. Bawat hakbang nya parang may bigat na nagpapakaba lalo sa dibdib ko.
"Isang malamig na tubig lang Cecil." Sagot nya kay Mama pero ang mga mata nya ay nakapako pa rin sakin.
Tinitigan nya ako nang mariin bago sya ngumisi. Isang ngiting mapanganib.
"Ang init nga naman talaga ng panahon ngayon..." malalim ang boses nya na parang gumagapang sa balat ko. "...nakakapaso."
Kinuha ko ang isang bote ng malamig na tubig sa cooler namin. Nanginginig ang mga kamay ko kaya muntik ko pa itong mabitiwan. Paglapit ko sa counter para iabot sa kanya ang tubig ay sinadya nyang pagdikitin ang mga daliri namin.
Napasinghap ako ng palihim. Ang init ng palad nya. Magaspang ang mga daliri nya na palatandaan ng isang lalakeng sanay sa mabibigat na trabaho kahit na mayamang asendero sya. Tumingala ako sa kanya at nakita ko kung pano maglaro ang pagnanasa sa mga mata nya. Wala syang paki kung nasa harap namin si Mama na abala sa pag aayos ng mga delata sa estante.
Binuksan nya ang bote ng tubig habang nakatitig sakin. Uminom sya. Nakita ko ang paggalaw ng adams apple nya sa bawat lunok nya. May ilang patak ng tubig na tumulo mula sa labi nya pababa sa matipuno nyang leeg papunta sa dibdib nya na nababakat lalo sa manipis nyang tshirt. Napalunok ako. Pakshet. Bakit ganto ang epekto ng lalakeng to sakin? May asawa na sya at alam kong demonyita ang ugali ng Lordes na yon. Bawal to.
"Salamat sa tubig Princess," bigla nyang sabi.
Nanlaki ang mga mata ko. Pano nya nalaman ang pangalan ko? Ni hindi pa kami nagkakausap kahit kailan mula nang umuwi ako galing Maynila.
"Kilala nyo po ako?" mahina kong tanong na halos pabulong na lang dahil sa matinding kaba.
Ngumiti sya ulit pero mas tipid ngayon. Lumapit sya ng bahagya sa rehas ng tindahan namin. Amoy na amoy ko ang pinaghalong pawis at mamahaling pabango nya. Amoy lalake. Amoy panganib.
"Lahat ng nangyayari at dumadayo sa bayan ko ay alam ko," mababa nyang sabi na para bang may ibang ibig sabihin ang mga salita nya. "Lalo na kung kasing ganda mo ang bumalik."
Saktong pagkasabi nya non ay biglang dumating ang kapatid kong si Carlo na galing sa basketball court na pawisan din at may hawak na bola.
"Uy Kapitan! Magandang umaga po!" bati ni Carlo.
Bumalik sa seryoso at barakong mukha si Kapitan Tiago. Tumango sya kay Carlo bago bumaling ulit kay Mama para magbayad. Inilapag nya ang isandaang piso sa counter at sinabing wag na daw suklian.
Akmang tatalikod na sya pabalik sa pick up truck nya nang bigla syang huminto. Lumingon sya sakin ng sapat lang para kami lang dalawa ang magkaintindihan sa tingin na yon. May inilapag syang nakatuping maliit na papel sa mismong ibabaw ng counter na saktong malapit sa kamay ko bago sya tuluyang sumakay at pinaandar ang sasakyan nya palayo.
Nang makapasok na si Carlo at Mama sa loob ng bahay para maghanda ng tanghalian namin kina Papa Jonas ay mabilis kong kinuha ang nakatuping papel. Nanginginig ang mga kamay ko habang binubuklat ito. Luminga linga muna ako para siguraduhing walang nakatingin sakin.
Isang maikling mensahe lang ang nakasulat doon gamit ang malinis at matapang na penmanship pero sapat na yon para magwala ang puso ko sa kaba at pananabik.
Mamayang gabi. Alas otso. Sa likod ng lumang kamalig nyo.
