“Ma, hindi ka na ba talaga mag-eextend? Mamimiss kita. . .malulungkot talaga ako na hindi na kita araw-araw makikita at makakausap.” Naiiyak kong sabi sa Mama ko nang ihatid namin siya sa airport kung saan naghihintay ang private plane ng mga Kendrick.
“Ang OA mo anak, hindi naman talaga tayo araw-araw nagkikita kahit sa Pilipinas, hindi ba at kina Ate Karen mo ikaw nakatira? Besides, I doubt na malulungkot ka talaga dahil nandiyan naman si Ahston.” Kahit kailan talaga ang nanay ko napaka-prangka. Dito kami nagmana ni Ate Karen.
“Ma naman. . .” Natawa siya sa pagmamaktol ko at niyakap ako ng mahigpit. Hinalikan pa niya ang tuktok ng ulo ko.
“Mamimiss din kita ng sobra bunso. . . Magpapakabait ka ha huwag bigyan ng sakit ng ulo si Kuya mo at si Ashton.” Hala siya,
