Patuloy na lumipas ang mga araw.
At ngayon nga ay tila isa na akong bilanggo sa flat mismo ni Kenji.
Hindi na din niya ako hinahayaang makalabas pa kahit sa room ko man lang. At dahil din dito ay tuluyan na akong natanggal sa aking trabaho sa Hospital, dahil na-AWOL ako for almost 1 week na.
Habang si Amina naman sapilitan niyang inilayo sa akin. Bagamat may pagkakataong pinapayagan niya itong makapasok sa kwarto ko upang makausap at mayakap ko, ay sobrang bilis lang nito. At agad din naman niyang inilalabas. At paniwalain na may mental illness ako kaya naman napilitan siyang ikulong ako sa room ko.
Kunumpiska din niya ang phone ko. Dahil sabi pa niya ay baka magsumbong pa ako sa nakakakilala sa akin dito at ganon din naman sa Pilipinas.
At aaminin kong halos patayin ako ng sobra
