15 DAYS LATER
Bagamat nanghihina ako ay pinilit kong tumayo ng mapansin ang imaheng sobrang familiar na ngayon ay nakangiting nakamasid sa akin.
“Ikaw naba talaga yan Anak?” hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya.
Mabilis ko siyang niyakap. Mahigpit na mahigpit, habang patuloy ang pag agos ng aking mga luha.
“Mabuti at narito kana Baby…Patawarin mo sana ako dahil maging mahina at marupok ako. At patawarin mo din ako, dahil kung hindi sa akin ay hindi masisira ang mga pangarap nating dalawa.”
Mabilis naman niyang tinugon ang yakap ko at mapanatag ng simulan niyang hagurin ang aking likod.
“Ipinapangako kong hinding hindi na tayo maghihiwalay pa Hendrix. At ipinapangako ko ding ibabalik natin sa dati ang lahat. Kay tagal kong pinangarap na muling makasama. Alam mo ba yun huh?” Umiiyak
