INIHATID AKO NI CADE SA BAHAY NAMIN.
Nakapasok na ako sa loob nang paandarin niya ang kanyang kotse. Pero hindi siya agad umalis. Hinintay niya talaga—hindi lang na makapasok ako sa loob ng kawayan naming bakod, kundi pati sa mismong bahay. Nasa loob na ako ng pintuan nang tuluyan na siyang umalis.
Pero ilang sandali pa’y muli akong lumabas.
Bawal kasing tumili sa loob dahil baka magising ang mga tao roon, kaya ito ako ngayon—nakatayo sa loob ng bakuran namin, pigil ang tili, pero hindi mapigilan ang pagngiti habang umiikot-ikot sa damuhan.
Simula na ito.
Simula na ng isang magandang pagsasama.
Unti-unti, babaguhin ko siya. Magbabago siya para sa ikabubuti.
Magiging normal na tao siya. Magmamahalan kami nang normal. Mabubuhay kami nang normal. Matutupad na ang mga pangarap ko sa ami
