Forgotten Love

Chapter16: Truth

Dahan dahan kong inimulat ang mga mata ko

Parang alam ko na 'tong scenario'ng 'to

Andito nanaman ako sa Hospital ta's andito nanaman si Ethan hayst!

Pero bakit ako naka gown?

"Finally, nagising kana ren Max" -bungad ni Hailey

"What are we doing here?" -max.

"Max nahimatay ka habang nasa Event tayo kanina" -hailey

"Sa Event? Nahimatay ako? Pero hindi ba't—"

Siguro nga sa Event kasi naka gown ako ngayon pero hindi 'yun ang natatandaan ko.

"Max h'wag ka nang masyadong mag isip. Mag pahinga ka muna" -hailey.

"Ayon sa natatandaan ko.. Nasa mall tayo kaaway naten si Fatima at Tracy 'yung magkapatid na Leoze!? Tapos may sabi niya pa nga sana daw namatay nalang ak—"

"Max h'wag mo na isipin 'yun please" -mommy

Asan na si Ethan?

Inilibot ko 'yung mata ko sa buong room

Wala akong makita niAno ni Ethan

"Mom where's Eth—"

Hindi ko na natuloy ng biglang bumukas ang pinto

"Ako ba ang hinahanap mo?" -naka ngiti siya sa'kin

What the heck? Bakit ba wala parin siyang pinag babago kahit na anong oras o araw ,Ang gwapo niya parin :(

"Hailey" -max

Lumapit sa'kin si hailey

"Yes max?" -hailey.

"Sigurado ka bang sa event ako nahimatay?" -seryoso kong tanong

Hindi siya sumagot

"Hails? bakit—"

"Mas lalo lang siyang mahihirapan kung ililihim naten pa sakaniya" -maxinne

"What do you mean ate maxinne?" -max.

"Well—" -maxinne

"Shut up maxinne!" -saway ni mommy.

"Mom? Hanggang kailan pa natin ililihim kay maxcoleen? Nahihirapan na siya mom!" -maxinne.

"Maxinne let me handle this situation" -huminahon si mommy.

"Hindi ko kayo maintindihan! Mom please! What is it?" -max

"Maxcoleen nag karon ng isang car accident at kayong dalawa ni Tito Robert—" -maxinne.

"Maxinne stop! Let tita tell the truth" -brandon

Dumating si Brandon kasabay ni maxinne kanina.

"Alam mo maxcoleen because of you! My father died!" -maxinne

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya

Naguguluhan ako

Why?

"D-Dahil sa'kin? Ano'ng kasala—" -max

"Nasa Airport ka that time ,Malakas ang ulan. Tumawag ka at nag papasundo. Sabi ko mag Hotel ka nalang muna dahil madulas ang daan papuntang airport pero nag pumilit ka—" -maxinne.

"Maxinne please stop!" -mommy

Sigaw ni mommy kay ate maxinne

Nag sisimula nang tumulo ang luha ni mommy. Si ate maxinne pag simula niya palang ay bumuhos agad ang mga luha niya

Nakita ko ang pag bagsak ng luha ni Ethan. Kahit na hindi niya pinapahalata ,nakita ko 'yun. Nang nakita niyang naka tingin ako sakaniya. Lumabas na siya ng kwarto.

Hindi ko maintindihan kung bakit pati siya ay nadala na sa emosyon nila mommy

Si Brandon ipinikit nalang ang mata na parang ayaw niyang makita ang mga nangyayare. Saka lumabas na siya ng kwarto.

Si Hailey ,Kanina pa bumabagsak ang luha hindi pa nag sisimula kanina ang argument nila mommy at ate maxinne.

"Bakit ako titigil tita? Dapat malaman niyang siya ang dahilan kung bakita namatay ang tatay ko!" -maxinne.

"What tita? She's our mom Ate maxinne! Respect her!" -max.

"Hindi mo parin naalala! Oo bobo ka talaga?! Napaka selfish mo talaga maxcoleen!" -sigaw niya saka nag walkout

Nag simulang tumulo ang mga luha ko

Bakit? Bakit nang yayare 'to?

"Totoo ba 'yung mga sinabi niya mommy? She's not my sister? Pinsan ko lang pala siya?"

"O-Oo 'yung iniinom mong gamot.. Para 'yun sa pag bilis ng balik ng mga alaala mo"

"Pero bakit hindi niyo po sinabi sa'kin nung una palang na ganun pala ang nangyari edi sana baka mas bumilis ang pagbalik ng mga alaala ko"

"Anak sinabihan kami ng doctor na h'wag ipaalam sa'yo 'yung nangyari. O h'wag kang pilitin na alalahanin mo ang mga bagay"

"Bakit po? May mang yayari po ba kapag hindi niyo sinabi sa'kin ang lahat?"

"Oo anak! Tuluyan nang mawawala ang alaala mo kapag pinilit ng utak mo na alalahin 'yung past o 'di kaya may ibang mangyari sa'yong mas masama"

Humagulgol na si mommy

At ako natulala lang

Dahil sa pagiging selfish ko may namatay

Sana nga namatay nalang ako!

*

Bumili lang saglit si mommy ng food.

Si Ethan ang kasama ko ngayon

"May alam ka ren ba?"

"Bakit ka umiyak ren? Sabihin mo nga sa'kin kung dati na talaga tayong mag kakilala"

Malamig ang tono ko.

"Maxcoleen.. Oo dati na tayong mag kakilala. Grade7 tayo nun nang nag confess ka sa'kin na gusto mo'ko. Napakulit mo pa nga. Lagi mo'kong sinisilip sa classroom namin. Isang araw inexcuse mo 'ko sa teacher namin para lang ibigay 'yung love letter na gawa mo. Hindi ko tinanggap 'yun. Ayoko kasing isipin mo na may gusto den ako sa'yo. Napaka bata pa naten para maInlove kana sa'kin. Puppy love lang 'yun kaya hindi kita pinapansin. Hindi ko inakalang hanggang nag Grade8 tayo ay gusto mo parin ako. Inalam mo kung saan ang bahay namin. Gusto mo pa ngang ihatid sundo ako. Ayoko dahil lalaki ako ta's babae ka. Ampanget kung babae ang nag hahatid sundo sa lalaki. Mayaman kami kaya kong umuwi. Lagi akong nag susungit sa'yo as if trying na maFall out ka na. Pero hindi Grade9 tayo unang pasukan ,hindi mo parin ako tinitigilan. Kaya naFall na ren ako sa'yo. Nakiusap ako sa'yo na h'wag mag boyfriend dahil magiging tayo kapag tapos naten ng Senior high. Dahil 'yun ang gusto ng mama mo. Kaya 'yun din ang sinabi ko sa'yo. Hindi tayo pero parang tayo. Hindi nag iba ang trato mo sa'kin. Patay na patay ka parin sa'kin. Makalipas ang dalawang buwan pinapunta ka ng daddy mo sa States dahil may sakit siya. Nag paalam ka sa'kin at pumayag naman ako dahil he's your father. Isang linggo ka sa states. Makalipas ang isang linggo. Nasa airport ka galing U.S Sasalubung sana kita. Umuulan nung gabing 'yun. naLate ako ng sundo sa'yo dahil sa sobrang traffic kaya nagulat ako ng tito mo ang nag sundo sa'yo. Madulas ang daan. Ibang daan ang dinaanan niyo dahil nga Traffic kung hindi kayo lilihis ng daan. Makitid ang dinaanan niyo. Dahil sa lakas ng ulan. Madulas ang daan kaya bumangga kayo sa poste. Malakas ang impact kaya nabagok ang ulo ng tito mo at ikaw.. na-comatose ng tatlong araw. Nag karon ka daw ng Amnesia sabi ng doctor. May sakit ka sa puso. Sabi ng doctor hanggat maari h'wag ipapaalam sa'yo 'yung mga nangyari o iba pang nakalimutan mo. Mas makakasama kasi sa'yo kapag pinilit mong alalahanin ang mga bagay na tapos na. Sabi ng doctor. Kaya sinunod namin siya. Umaasa kami na balang araw bumalik ang lahat ng memorya mo. Niresetahan ka niya ng gamot. 'Yan 'yung lagi mong iniinom" -Ethan.

"Kaya pala nag tataka ako sa'yo ng sabihin mo 'yun ng dinala mo 'ko sa isang garden ta's dun tayo kumain"

Kaya din pala alam niya ang mga hilig ko. Pati ang buo kong pangalan.