Ikiskis mo Mr. Red (SSPG)

Chapter 13

"Good morning bff!" Bungad ni Q at may payakap pa. Anong trip nito? Ang saya ng gabi ah.

"Kailangan mo?" Tanong ko sa kaniya "Lalaki? Marami ako"

Well naging okay naman ang umaga ko. Wala rin akong napansin na Mr. Red sa paligid. Busy siguro siya kaya hindi niya ako mababantayan ngayon.

"Baliw. Itapon kita gusto mo?" Sagot niya. Nasa room na nga pala kami, at kung mag usap kami ay parang walang tao sa paligid namin. "Ayoko sa mga lalaki"

Natawa naman ako "Ano ba talagang plano mo sa buhay ha? Kailan mo ibinigay yang virginity mo? Try mo rin kayang kumantot, promise nakakatanggal ng sama ng loob."

"Baliw ka talaga habang buhay" sagot niya "Nasa school tayo, wala sa kwarto mo!"

"HAHAHAHHA ede sorry" sagot ko at inirapan siya.

Ay, noted na noted! So si Quicee ay walang alam tungkol kay Mr. Red, at si Jayten ang pinagkukuwentuhan ni Cheska sa lahat—kaya sa harap ni Quice, tahimik si Cheska pagdating sa mga secret niya with Red. Got it.

"By the way, natanggap mo na gift ni Jayten?" tanong ni Quicee habang tinititigan ang milk tea ko na ayaw kong ibigay.

"Sa mansion niya raw pinadala. Hindi ko pa nakuha. Nasa condo ako lately," sagot ko, sabay inom.

"Wow. Ikaw na talaga ang reyna ng showbiz bestie perks," sabi niya habang nilagyan ako ng straw sa ilong. "Pati crush mo, artista pa."

"Uy, hindi ko crush si Jayten ah!" pagdedeny ko kahit medyo proud.

"Ay oo na. Pero aminado ka namang guwapo siya at may abs na parang sinand paper ‘no?" sabay ngisi niya.

"Oo na. Pero kahit anong abs pa ni Jayten, bestie ko lang 'yun. Cringe kung magiging kami. Imagine mo? 'O Jayten, ako na bahala sa lines mo habang niroromansa kita.' Ew."

Pareho kaming nagtawanan.

Tawa kami ng tawa. Pero biglang bumukas ang pintuan ng classroom.

THUD.

Parang biglang may humigop ng saya sa paligid. Walang nagsalita. Tumingin kami sa pintuan. At ayun na nga...

Mr. Dark.

Ang biology teacher na mas mukhang mafia boss kaysa guro. Naka-itim. Matikas. Tahimik. Pero pag nagsimula nang magsalita, parang walang excuse ang makakalusot.

At si Quicee? Well... mortal enemy niya sa klaseng ito.

"Seats," malamig na utos nito.

Agad kaming naupo.

Ganda ng request mo! Para mas intense, witty, at academic-fueled ang bangayan nina Quicee at Villaflor, bibigyan ko ng detailed debate scene sa ilalim ng tanong ni Mr. Dark. 'Yung tipong lahat ng klase tahimik, nag-aabang kung sino ang huling mananalo. Pang TV-series-level na talino at sass, habang si Cheska ay silent observer lang.

---

✨[Debate Scene – Inside Chapter 13]✨

Nakatayo si Mr. Dark sa harap ng class, malamig pa rin ang tinig, parang walang pakialam kung sinong kakabahan. Pero lahat kami, tahimik. Walang gustong pumalpak.

"Question: What is more efficient—anaerobic or aerobic respiration? Explain scientifically."

Tahimik ang buong klase.

Tumingin si Mr. Dark kay Quicee. "Miss Quicee, answer."

Tumayo si Quicee, diretso ang likod, confident ang boses. “Aerobic respiration is more efficient. It produces around 36 to 38 ATP molecules per glucose molecule, compared to the mere 2 ATPs of anaerobic respiration. The presence of oxygen allows the full breakdown of glucose through the Krebs cycle and oxidative phosphorylation.”

Tumango si Mr. Dark. “Good. Anyone wants to challenge that?”

Biglang tinaas ni Villaflor ang kamay niya. “I beg to differ.”

Tumingin sa kanya si Quicee, tipid ang ngiti. “Sure ka ba, girl?”

Tumayo si Villaflor. “While aerobic respiration yields more ATP, it’s not always the better system. Anaerobic respiration allows survival in oxygen-deprived environments. Certain cells—like muscle cells—resort to anaerobic respiration during intense physical activity. Speed over efficiency.”

Ngumisi si Quicee. “Pero kung long-term survival ang pag-uusapan, anaerobic respiration leads to lactic acid buildup, which causes fatigue. Kaya nga may ‘muscle soreness’ after intense workouts. That’s the system collapsing.”

Villaflor raised a brow. “But that’s a natural response. Even yeast uses anaerobic respiration for fermentation—essential sa baking and alcohol production. Saang banda naging inefficient ‘yon kung ginagamit pa rin hanggang ngayon?”

Quicee: “You’re switching from human biology to industrial biology just to make a point. Pero kung cells at katawan ang basehan, efficiency is always defined by energy output. Kaya nga may evolution—organisms adapted to oxygen because it’s better.”

Villaflor: “And yet, nature preserved both systems. Why? Because efficiency isn't everything. Flexibility is. That’s biology.”

Quicee: “But what happens sa cell na laging anaerobic? It dies faster, accumulates toxins faster, and recovers slower. Efficiency saves energy. Flexibility buys time. Pero sa huli, what matters is sustainability.”

“Enough.” Sabi ni Mr. Dark.

Tahimik ang klase. Literal, walang gumagalaw. Parang nanalo silang pareho pero parehong hinang-hina na rin sa sagutan.

Tumingin si Mr. Dark sa kanila. “Impressive, both of you. But Miss Quicee, you win this round. You stuck to the human biology context and didn’t derail the argument. Good.”

Ngumiti si Quicee, simpleng ngisi lang pero ramdam ang panalo.

Tumayo ako mula sa upuan ko nang bahagya para mag-inat. Pero sa loob-loob ko?

Damn. That was hot. In a nerdy, brilliant way

"Next, Biology. Respiration. Tanong: What part of the mitochondria does the electron transport chain occur?"

Walang nagsalita. Hanggang itinaas ni Quicee ang kamay niya. "Inner mitochondrial membrane," sagot niya. Confident. Walang bahid ng duda.

Tumango si Mr. Dark. "Next. Why is oxygen essential in cellular respiration?"

"Because it's the final electron acceptor in the electron transport chain. Without it, the whole process backs up," sagot ulit ni Quicee. Tumitig pa ito kay Mr. Dark. May pride. May pikon.

Biglang sumabat si Villaflor, nakaupo sa harap. "Actually, that's oversimplified. Oxygen isn't 'essential' in anaerobic respiration—"

"Nag-uusap ba tayo ng anaerobic?" sagot ni Quicee, nakakunot ang noo. "Tungkol sa aerobic ang tanong, huwag kang sabat girl."

"Hindi mo monopoly ang katalinuhan, Quicee," balik ni Villaflor, medyo may angas.

Nagkatinginan ang buong klase. Andito na naman tayo. Biology war. Round 2.

"Pero hindi mo rin kailangan ipilit ang sarili mo kung mali ka naman," dagdag ni Quicee.

"Baka nakakalimutan mo, kahit ako top 2—"

"Baka nakakalimutan mo, ako ang top 1."

"Enough!" sigaw ni Mr. Dark. "I don’t care kung sino ang top o bottom. This is not your territory. This is my class."

Tahimik silang dalawa. Pero ramdam mo ang singilan ng tingin sa pagitan nila. Ako? Tahimik lang. Tagamasid. Pero sa totoo lang, masyado akong focused sa ibang bagay.

Parang hindi ko maalis sa isip ang sinabi ni Mr. Red kagabi.

"Don’t trust me."

Tapos wala na siya. Ni wala man lang text. Ni wala man lang babala kung may susunod pa bang atake.

Pero... anong gagawin ko kung hindi ko siya pagkakatiwalaan?

Minsan, ang daming tanong.

At ngayon, habang pinapanood ko sina Quicee at Villaflor na parang UFC sa words, isa lang ang tanong ko:

Bakit parang mas tahimik ngayon ang panganib?