Choose Me Again

1.3

Mas lalong naging mapusok ang kaniyang mga galaw. Itinaas niya ang aking isang binti at ipinalupot sa kaniyang baywang, dahilan para mas lalong maging pamilyar ang aming mga katawan sa isa't isa. Ang kaniyang kabilang kamay ay dahan-dahang bumaba sa aking hita, hinahaplos ito nang may di-pantay na diin na nagdulot ng malalalim na hininga mula sa aming dalawa. Naririnig ko ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso, kasing bilis ng sa akin, habang ang aming mga hininga ay naghahalo sa malamig na hangin ng silid.

"Ito ba ang gusto mo, Lia?" bulong niya muli, ang kaniyang labi ay nakadikit pa rin sa aking leeg habang ang kaniyang mga kamay ay patuloy na gumagawa ng mga haplos na nagpapabaliw sa aking sistema. "Ang magpagamit sa akin? Ang ibigay ang katawan mo para lang mapansin kita?"

Ang kaniyang mga salita ay parang malamig na yelo na biglang ibinuhos sa aking nag-aapoy na katawan. Bigla akong natauhan sa kaniyang mga sinabi. Ang kahihiyan at ang sakit ay muling bumalik, mas matindi at mas madilim kumpara kaninang umaga.

Pilit ko siyang itinulak palayo gamit ang lahat ng lakas na mayroon ako. Dahil hindi niya inaasahan ang aking biglaang pagbawi, bahagya siyang napaatras. Ang kaniyang buhok ay bahagyang nagulo at ang kaniyang mga labi ay mapula-pula pa dahil sa aming halikan, habang ang kaniyang salamin sa mata ay bahagyang natagtag.

Hiningal ako nang malalim, ang aking dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa habang iniaayos ko ang aking nagulong uniporme gamit ang nanginginig kong mga kamay. Tumingin ako sa kaniya sa kabila ng kadiliman, puno ng luha at labis na kahihiyan ang aking mga mata.

"Ganyan ba talaga ang tingin mo sa akin, Adrian?" tanong ko, ang aking boses ay basag na basag at halos hindi lumabas sa aking lalamunan. "Isang babaeng ibebenta ang sarili para lang sa kauntiing pansin mo? Ginawa mo ba 'to para lang patunayan na kaya mo akong manipulahin at bastusin tuwing gusto mo?"

Hindi siya sumagot agad. Inayos niya ang kaniyang salamin sa mata at ang kaniyang gulo-gulong polo shirt na tila ba walang nangyaring kakaiba sa pagitan naming dalawa sa loob ng huling limang minuto. Ang kaniyang mga mata ay bumalik sa pagiging malamig, blangko, at walang kahit anong emosyon na parang ang apoy na nakita ko kanina ay isang ilusyon lamang.

"Umalis ka na, Lia," pormal at napakalamig niyang sabi, bago niya binuksan ang pinto ng storage room at lumabas nang hindi man lang ako nililingon muli.

Naiwan akong mag-isa sa loob ng madilim na silid, nakasandal sa pader habang hawak ang aking dibdib. Ang luha ko ay tuluyan nang umagos nang walang tunog. Ang sakit-sakit na marealize na sa kwentong ito, ako lang ang nagmamahal, at ako lang ang patuloy na nagiging tanga para sa kaniya.

Kinabukasan, pumasok ako sa campus na may mabigat na pakiramdam. Hindi ko muna pinuntiahan si Adrian sa kaniyang building. Sinubukan kong maging isang normal na nursing student—pumapasok sa klase, nakikinig sa mga lecture, at sumasama sa mga group studies. Akala ko ay untii-untii ko nang natututunan na kontrolin ang aking sarili, na kaya ko palang hindi siya makita o makausap kahit sa loob ng isang araw.

Ngunit ang lahat ng iyon ay nagbago noong hapon ng Huwebes.

Pabalik na ako sa aming building mula sa cafeteria nang makita ko ang isang malaking kumpulan ng mga estudyante sa may open field ng campus, malapit sa malaking fountiain. May mga sumisigaw, may mga nagtatawanan, at may mga abala sa pagkuha ng video gamit ang kanilang mga cellphone. May kakaibang kaba na naman ang pumasok sa dibdib ko, isang pamilyar na kaba na laging nagbabadya ng hindi magandang pangyayari.

Nang makisiksik ako sa unahan ng karamihan, parang huminto ang ikot ng mundo ko sa aking nakita.

Naroon si Adrian, nakatayo sa gitna ng field habang nakapaligid sa kaniya ang kaniyang mga kabarkada sa Civil Engineering department. At sa harap niya, nakatayo si Luke, ang aking kuya. Ang mukha ni Kuya ay mapulang-mapula sa galit, at ang kaniyang mga kamao ay mahigpit na nakakuyom sa kaniyang gilid na tila ba handang pumatay ng tao anumang oras.

"Anong problema mo, Luke?" malamig na tanong ni Adrian, ang kaniyang boses ay sapat na para marinig ng mga taong abalang nanonood sa kanila. "Bakit ba bigla-bigla ka na lang nanununtiok sa gitna ng campus?"

"Alam mo kung anong problema ko, Adrian!" sigaw ni Luke, ang kaniyang boses ay puno ng matinding galit at labis na pagkabigo bilang isang kapatid. "Kapatid ko ang ginagago mo! Akala mo ba hindi ko alam ang ginawa mo sa kaniya noong nakaraang araw sa storage room ng Engineering Building? Akala mo ba hindi ko nakita kung paano siya umuwi na gabi na, umiiyak at gulo-gulo ang uniporme dahil sa 'yo?"

Nanlaki ang aking mga mata sa narinig ko. Paano nalaman ni Kuya? Wala akong sinabi sa kaniya! Natigilan din ang mga estudyante sa paligid, biglang napalitan ng mas matinding bulungan ang kaninang maingay na kapaligiran ng open field.

"Si Lia?" Isang napakapait at nakatatakot na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Adrian. Tumingin siya sa paligid ng mga estudyante, bago ibinalik ang kaniyang mapanghusgang tingin kay Luke. "Siya ang lumapit sa akin, Luke. Siya ang sumunod sa akin sa itaas at nagmakaawa para sa kauntiing pansin ko. Huwag mong isisi sa akin kung bakit ganyan katanga at kababa ang uri ng kapatid mo."

"Gago ka ah!"

Hindi na nakapagtimpi si Luke. Mabilis siyang sumugod at muling isinuntiok ang kaniyang kanang kamao sa mukha ni Adrian. Tumama ito nang malakas sa panga ng binata, dahilan para mapaupo ito sa damuhan ng field. Mabilis na umawat ang mga kaibigan ni Adrian mula sa Civil Engineering, habang ang ilang mga nakatambay namang estudyante ay hinawakan si Luke para hindi na mas lalong lumala ang gulo sa pagitan ng dalawa.

"Adrian!" sigaw ko, hindi ko na napigilan ang aking sarili na tumakbo patungo sa gitna ng open field, binabalewala ang lahat ng mata na nakatingin sa akin.

Lumuhod ako sa tabi ni Adrian na nasa damuhan pa rin, pilit kong tinitingnan kung may sugat siya o dugo sa kaniyang guwapong mukha. "Adrian, okay ka lang ba? Sumasakit ba ang panga mo? Patawarin mo si Kuya, hindi niya sinasadya, nabigla lang siya—"

"Bitawan mo ako!" Marahas niyang itinaboy ang aking mga kamay na hawak ang kaniyang balikat, dahilan para mapaupo rin ako sa damuhan.

Tumayo siya nang mag-isa, pinunasan ang kauntiing dugo na lumabas sa gilid ng kaniyang labi gamit ang likod ng kaniyang kamay. Tumingin siya sa akin nang may matinding galit at pagkasuklam—isang tingin na mas matalim at mas masakit pa sa anumang salita o suntiok na natanggap niya mula kay Kuya kanina.

"Lia, sumama ka na sa akin! Uuwi na tayo!" sigaw ni Luke habang pilit na kumakawala sa tatlong estudyanteng humahawak sa kaniya mula sa likod. "Huwag mo nang hawakan ang lalakeng 'yan! Wala siyang kwentang tao!"

"Huwag mong pagsalitaan ng ganyan si Adrian, Kuya!" sigaw ko pabalik, habang patuloy na umaagos ang aking mga luha, pilit ko pa ring tinatayo ang aking sarili mula sa damuhan. "Ako ang may kasalanan ng lahat! Ako ang lumapit sa kaniya noong gabing 'on! Huwag mo siyang saktan!"

Tumingin si Adrian sa aming dalawa ni Luke. Isang napakalamig at nakatatakot na tawa ang lumabas sa kaniyang mga labi, isang tawa na nagpatahimik sa buong open field ng campus.

"Magkapatid nga talaga kayo," sabi ni Adrian, ang kaniyang boses ay puno ng labis na panghahamak na umabot sa bawat taong nakikinig. "Ang isa, walang utak na sumusugod nang dahil sa maling akala at dumi ng kwento. At ang isa naman..." Tumingin siya nang napakatagal at nang diretso sa aking mga mata, bawat salita niya ay parang isang kutsilyo na paulit-ulit na ibinabaon sa aking nadurog nang puso. "...isang babaeng walang natitirang dignidad o halaga para sa sarili niya. Lia, kahit mamatay ako, hinding-hindi ko mamahalin ang isang katulad mo. Mas mabuti pang umalis ka na lang sa unibersidad na ito dahil nakatatawa ka na sa paningin ng lahat."

Pagkasabi niyon, kinuha ni Adrian ang kaniyang bag na nahulog sa damuhan, inayos ang kaniyang salamin, at mabilis na naglakad paalis patungo sa kabilang panig ng campus kasama ang kaniyang mga kabarkada na panay ang masasamang tingin sa amin ni Kuya. Naiwan akong nakaluhod muli sa damuhan, umiiyak nang walang humpay habang ang buong campus ay nakatingin sa akin nang may iba't ibang emosyon—may mga naaawa, may mga tumatawa, at may mga lantaran ang panghahamak sa aking pagkatao.

Lumapit sa akin si Luke nang pakawalan siya ng mga estudyante. Lumuhod siya sa tabi ko at niyakap ako nang napakahigpit habang hinahaplos ang aking gulo-gulong buhok. "Patawad, Lia... patawad kung hindi kita naprotektahan sa lalaking 'yan. Pero kailangan mo nang makita ang katotohanan ngayon. Si Adrian... hinding-hindi niya tayo ituturing na tao kahit kailan."

Hindi ko na narinig ang iba pang sinabi ni Kuya. Ang tanging paulit-ulit na tumatakbo sa aking isip ay ang mga salita ni Adrian na parang isang sirang plaka sa aking utak. Kahit mamatay ako, hinding-hindi ko mamahalin ang isang katulad mo.