Choose Me Again

1.4

Gabi na nang makauwi kami sa bahay mula sa campus. Walang imikan na naganap sa loob ng sasakyan o kahit sa sala. Alam kong galit si Kuya Luke sa akin dahil sa patuloy kong pagtatanggol kay Adrian sa harap ng maraming tao, at galit din ako sa aking sarili dahil sa kabila ng lahat ng pamamahiya, ang unang pumasok pa rin sa isip ko ay kung maayos ba ang lagay ng panga ni Adrian.

Pumasok ako sa aking kwarto at agad na nagkulong, hindi ko binuksan ang ilaw. Nahiga ako sa aking kama at tumitig sa kisame, blangko ang aking isip at pagod na pagod ang aking buong katawan. Isang huling ideya ang pumasok sa aking utak—isang huling pagkakataon para malaman ko kung may kauntii pa bang pag-asa ang dalawang taon kong paghabol, o kung talagang oras na para makinig ako kay Kuya at sumuko na nang tuluyan.

Magpapadala ako ng sulat sa kaniya bukas ng umaga. Isang sulat na maglalaman ng lahat ng sakit, ng lahat ng pagmamahal, at ng mga salitang hindi ko kayang sabihin sa kaniya nang harapan dahil palagi niya akong tinataboy. Iiwan ko ito sa kaniyang locker bago magsimula ang kaniyang unang klase sa Civil Engineering. At kung tatanggihan niya pa rin ito... sisiguraduhin kong ito na ang huling araw na makikita niya ako sa buhay niya.

Kinaumagahan, maaga akong pumasok sa campus kahit na wala akong unang klase sa Nursing. Bitbit ang isang kulay pink na sobre na may bango ng lavender, naglakad ako patungo sa Engineering Building nang may mabibigat na hakbang. Ito na ang huling araw ng linggo, at alam kong ito na rin ang huling pagpipilian ng aking puso.

Habang naglalakad ako sa malawak na garden sa harap ng gusali, nakita ko si Adrian na nakatayo malapit sa malaking fountiain, may kausap sa kaniyang cellphone. Seryoso ang kaniyang mukha at mas matindi ang kaniyang kunot sa noo na tila ba may mabigat na problema siyang kinakaharap mula sa kaniyang pamilya. Hinintay ko muna siyang matapos at ibaba ang kaniyang telepono bago ako dahan-dahang lumapit sa kaniyang pwesto.

"Adrian..." tawag ko, ang aking boses ay mahina at nanginginig sa matinding kaba.

Ibinaba niya ang kaniyang cellphone at dahan-dahang lumingon sa akin. Walang bakas ng gulat sa kaniyang mukha nang makita niya ako, tanging ang pamilyar na lamig at matinding inis na laging sumasalubong sa akin tuwing nagtatagpo ang aming mga landas.

"May sulat ako para sa 'yo," sabi ko, pilit kong iniaabot ang pink na sobre sa kaniya habang ang aking mga kamay ay hindi matigil sa panginginig. "Pakiusap, basahin mo muna ito bago mo ako husgahan nang tuluyan ngayon. Ito na ang huli kong sulat, Adrian. Pagkatapos nito, hinding-hindi mo na ako makikita muli sa harap mo kung ito talaga ang hiling mo."

Tinitigan ni Adrian ang sobre na hawak ko, bago dahan-dahang iniangat ang kaniyang tingin sa aking mukha. May dumaang kakaibang emosyon sa kaniyang mga mata—isang mabilis na pagkurap ng kaniyang mahahabang pilikmata na tila ba may itinatago siyang matinding lungkot o takot na hindi ko kayang basahin—pero bago ko pa man ito tuluyang maintindihan, mabilis itong napalitan ng isang napakapait at napakalamig na ngiti sa kaniyang mga labi.

Inabot niya ang sobre mula sa aking kamay nang walang sinasabing salita. Nakaramdam ako ng isang malaking ginhawa at kauntiing tuwa sa aking dibdib—sa wakas ay kinuha niya rin ang aking sulat matapos ang napakaraming beses ng pagtanggi at pagtatapon sa aking mga effort.

Ngunit ang tuwang iyon ay panandalian lamang at agad na naglaho.

Sa harap ko, sa harap ng malaking fountiain, at sa harap ng maraming estudyante ng Civil Engineering na nagsisimula na namang mag-abang at magbulungan sa aming tagpo, dahan-dahang hinawakan ni Adrian ang itaas na bahagi ng pink na sobre. At nang walang kahit anong pag-aalinlangan o pagpikit ng mata, pinunit niya ito sa dalawa sa harap ko.

Crck.

Ang tunog ng napupunit na papel ay tila ba tunog ng sarili kong puso na muling winawasak nang walang kalaban-laban sa parehong lugar. Hindi pa siya natapos doon; pinunit niya pa ito nang paulit-ulit, pira-piraso, hanggang sa maging maliliit na bahagi na lamang na hindi na kayang basahin kahit kailan. Pagkatapos ay binitawan niya ito sa hangin nang may kasamang mapanghamak na tingin.

Ang mga piraso ng aking huling sulat ng pag-ibig ay dahan-dahang nalaglag sa maduming semento at ang iba naman ay lumutang sa malamig na tubig ng fountiain, nababasa ang mga tinta ng aking mga salita.

"Ang pag-ibig mo, Lia, ay parang basurang papel na ito," malamig niyang sabi, habang itinataas ang kaniyang backpack sa kaniyang kanang balikat nang walang bakas ng kahit anong emosyon. "Walang kwenta, madaling sirain, at mas madaling itapon sa basurahan. Huwag mo nang sasayangin ang oras mo sa akin magmula sa araw na ito, dahil paalis na ako. At sa pag-alis ko, sisiguraduhin kong wala akong kahit anong alaala mo na dadalhin sa aking pupuntiahan."

"Adrian... anong ibig mong sabihin sa pag-alis mo?" tanong ko, ang aking boses ay tuluyan nang nawalan ng lakas habang nakatitig sa kaniyang papalayong likod.

Hindi niya ako sinagot. Naglakad siya nang mabilis patungo sa pangunahing gate ng unibersidad, kung saan nakaparada ang isang mamahaling itim na kotse na may kasamang drayber na tila ba kanina pa naghihintay sa kaniyang paglabas. Sumakay siya sa loob nang hindi man lang lumingon sa akin kahit isang beses, at mabilis na umalis ang sasakyan, iniwan ang malaking usok sa kalsada.

Naiwan akong nakatayo sa tapat ng fountiain, nakatitig sa mga basang piraso ng papel na untii-untiing lumulubog sa tubig. Ang aking mga luha ay malayang umaagos sa aking mga pisngi, pero walang kahit anong tunog ang lumabas sa aking mga labi. Ang buong paligid ay naging tahimik, at ang tanging naririnig ko na lang ay ang mahinang agos ng tubig mula sa fountiain.

"Lia..."

Naramdaman ko ang paglapit ni Kuya Luke sa aking likuran, ang kaniyang kamay ay dahan-dahang dapo sa aking balikat para aluyin ako, pero hindi ako gumalaw mula sa aking pwesto. Ang aking paningin ay nanatiling nakatutok sa kawalan, sa daan kung saan nawala ang kotse ni Adrian.