“I love you, Adeline. I’m proud of you.”
Nanginginig ang katawan ni Adeline habang nakatitig ng masama kay Henry.
Iyon ang mga salitang matagal niyang inasam-asam na marinig mula kay Henry pero bakit masakit nang pakinggan sa mga oras na iyon.
“Alam ko na ang lahat,”
“I know,”
Huminga ng malalim si Adeline, “And I hate you.”
“I know, and it’s ok. Kung alam mo lang kung gaano ako kasaya na ganiyan ang reaksiyon mo. Sorry...sorry. Akala ko mas mapoprotektahan kita—”
“Stop it. Wag mo akong idaan sa ganiyang guilt trip. I didn’t ask you to be my superhero. We’re supposed to be partners. We tell each other’s plans. Kung hindi man partner’s, atleast friends? But atleast I know kung hanggang saan lang ako sa buhay mo. Baka nga tama si Paul, sa tingin ko ay gusto mo rin makasama si Ate kaya
