“Gising na ba?”
“Huwag nga kayong makulit.”
“Let’s write on his face.”
“Ang tagal niya namang magising. It was just one shot.”
“A bullet in his chest, dumbasz.”
“Ano ba… huwag nga kayong maingay.”
Ito ang mga boses na naririnig ko nang magising na ang aking diwa. I can smell the scent of the disinfectant in the air. I was cold. My throat and mouth is dry and my body is screaming in immense pain. Pero imbes na mag-alala sa akin ang mga bugok kong kaibigan, nandito sila at nagi-ingay! Mahina akong napamura at unti-unti kong binuka ang talukap ng aking mga mata.
“Ang ingay, tangina!” galit kong sabi. Napangiwi ako dahil nagdulot ito ng kirot sa aking lalamunan. Kumurap ako ng ilang beses, at nang luminaw na ang aking paningin, nakita ko ang aking mga kaibigan. “What are you all
