Ang mga taon ay dumaan nang mabilis. Hindi ko man namalayan, narito na kami ni Emir sa mga huling bahagi ng aming buhay, masaya at kuntento. Nasa veranda kami ng aming malaking bahay sa labas ng Maynila, nakaupo sa mga lumang upuan habang pinagmamasdan ang mga apo namin na naglalaro sa hardin. Parang kailan lang, kami ni Emir ang puno ng sigla at excitement, laging nakaabang sa bawat bagong kabanata ng buhay namin. Pero ngayon, ang mga sigaw at tawa ng mga bata ang nagbibigay buhay sa aming tahanan.
"Ang bibilis nilang tumakbo," natatawang sabi ko habang nakatingin kay Emir, na nakasandal sa kanyang upuan at tila aliw na aliw sa mga kalaro ng aming mga apo.
"Parang ikaw din noon," sagot niya, may kasamang mapaglarong ngiti. "Laging takbo nang takbo, hindi mapakali."
Ngumiti ako. "Oo nga
