Dali-daling inilock ni Pam ang pinto ng kanyang kwarto, hinablot ang silya sa kanyang study table at ikinalso ang sandalan niyon sa may door knob. Saka sya nagsumiksik sa sulok ng kanyang kamang nakadikit sa dingding, lamukos ang harapan ng unipormeng pwersahang winasak ng kanya mismong sariling ama.
“Mama!! Huhuhu… Mama ano’ng gagawin ko?!”
Nanginginig pa rin ang katawan ni Pam sa takot at galit habang nakasandal sya at namamaluktot sa sulok. Napayakap sa binti ang kanyang mga braso, patuloy na umaagos ang mga luha sa mukha, tila batang umuugoy-ugoy at pilit na inaalo ang sarili.
Di nya maiwasang maisip na sana ay nabubuhay pa ang kanyang Mama, na bukod sa pagiging ina ay itinuring din nyang pinakamatalik na kaibigan. Mayroon sana syang mapagsusumbungan, mayroon sanang magsasabi sa kan
