Naging malamig ang pakikitungo ni Lolo Lucio sa akin matapos ang araw na iyon. Sa tuwing uuwi siya mula sa kumpanya, hindi na siya dumidiretso sa aming silid.
Unti-unti akong nasanay sa katahimikan ng bahay.
Nasanay akong kumain nang mag-isa, matulog nang mag-isa, at umiyak nang walang nakakakita.
Bawat gabing hinihintay ko ang pagbukas ng pintuan ng aming silid ay nauuwi lamang sa pagkadismaya.
Maraming beses kong gustong lapitan siya, gustong ipaliwanag muli ang aking panig, ngunit sa tuwing maaalala ko ang malamig niyang mga mata nang araw na itinaboy niya ako, nawawalan ako ng lakas ng loob.
Parang namatay na ang lalaking minsang nangakong habang-buhay akong mamahalin.
Lumipas ang mga buwan na ganoon ang aming sitwasyon.
Lalo namang lumalala ang aking katawan.Ngunit wala akong p
