SILENCE meant yes.
Katahimikan lang ang naging tugon ni Daniel, kaya ina-assume ni Erin na tapos na talaga sila. Tahimik lang na iniwan siya ng binata kagabi sa kwarto nito. Hindi niya alam kung umalis ito o natulog na lang sa sala. Pagkalabas ni Daniel, hindi siya hinintay. Hindi siya pinagbalik sa comfort ng kumot, hindi man lang ginawang ipagluto ng simpleng breakfast.
Umiyak siya hanggang sa makatulog, at pagmulat niya sa umaga, wala na ito. Parang naiwan lang siya sa mundo—mag-isa, kasama ang alaala ng nakaraang gabi. Bakit pa nga ba siya mag-e-expect ng ganun? Siya mismo ang humingi kay Daniel na itigil ang namamagitan sa kanila.
“O, saan ka na naman natulog?”
Bumungad agad sa kanya ang boses ng Tita Roberto niya. Tulad ng nakasanayan, naka-floral dress ito at white five-inch hee
