Chapter 19
1066 Words
Ako na mismo ang naiwas kay Ashton lalo na sa mga subject na magkaklase kami. Hindi ko na din siya ganun nililingon tulad ng dati para hindi na din kami magkaroon ng interaction.
Gaya ng sabi ko sa kanya ay naging masunurin din naman siya. Hindi na nga ako muling nilapitan o nagmakaawa na bumalik ako sa kanya mukang tanggap na nga niya at handa na siyang mag move forward.
Never namang mawawala ang pagmamahal ko sa kanya, sana lang someday pag pwede ko ng sabihin sa kanya ang lahat ay maintindihan niya kung bakit ko ito ginagawa sa kanya.
"Let's party naman, ang tagal na nating hindi nalabas ah." Si Kaye iyon pagkatapos namin maghapunan.
"Pass. Pagod ako eh, kayo na lang muna."
Kita ko ang tinginan ng dalawa pero hinayaan ko na lamang at inubos ko na agad ang tubig sa baso ko para makapasok na sa kwarto.
Nawala ako sa mood na maglalalabas, hindi ko din alam kung bakit. Dinadalaw ako dito ni Mommy pag nadito sila sa Manila or pag hindi busy sa trabaho. Hindi pa ulit kami nag kakausap ni daddy simula nuong huli kong uwi sa bahay.
"Hi girls." Si Mommy iyon isang umaga ng weekend. "No work?"
"Nope, napadaan lang ako at may meeting ako dyan sa malapit na restaurants. How are you girls?"
May dala si mommy na pagkain kaya kinuha iyon ni Laila. "I'll prepare this."
Tumango naman si Mommy. "I know na hindi pa kayo nag bebreakfast kaya bumili na ako."
"We're good naman, Tita." Si Kaye na kumakain ng orange. "Well that's good to hear."
Nagkamustahan pa saglit bago si Mommy nagpaalam na at may meeting pa nga daw siya.
My life change simula nuong hindi na talaga kami nag usap ni Ashton. I don't party anymore, no shopping for weeks now, after school uwi agad ako.
It's not like sinasabi ko na si Ashton ay bad influence sa akin sa pag paparty ko or what pero yun ang pagbabago sakin na nakita ko lamang. My mom is even shock na hindi pa ako gumagastos ulit ng malaki for my clothes.
"Are you okay, hija?" She asked one that nag tumawag siya.
"Yes, Mom."
Wala sila dito sa Manila dahil binibisita nila ang isang business namin sa Cebu. "Uhm.. We recieved a call from the banker about your monthly expenses.."
Hindi ako nagsalita. Every month ay may banker kami na nag uupdate sa kanila sa mga expenses ko dahil masyado na silang busy to check it on their own.
"We.. I was shock that your expenses decrease triple from your past months. I was just worried. May problema ba?"
I chuckled. " You are calling kasi hindi ganun kataas ang expenses ko this month? Aren't you happy that I am saving money now?"
"Well.. we are happy about that but it was just to sudden. Your last expenses last month almost reach a hundred thousand.. and now it is just.." I laugh this time to divert her attention.
"Mom, I am fine. Hindi lang talaga kami masyado nag lalalabas this past few weeks at busy sa school. Don't think too much, okay? I'll tell you if I have a problem."
I told my friends about it and we both have the same reaction. Hindi porket unlimited ang card ko that doesn't mean na gagastos na ako ng sagad. After all, this is my parents money not mine. Pinag hirapan nila iyon kaya dapat din akong matuto.
"Zea?" Natauhan lang ako sa kulbit ni Laila.
"Why?"
"It is already class dismissed."
Nilibot ko ang paningin at napansing nag aayos na ng mga gamit ang mga kaklase ko kaya napatayo na din ako. "S-sorry. Lutang." I laugh.
Sabi ni Laila. Sobrang swerte ko talaga sa kanila. Ngayong sunod sunod na araw nagawa sila ng paraan para maging masaya ako. It's not that they have to.
Yung mga bagay na ginagawa namin dati para lang madivert nila ang utak ko kahit saglit ay pinipilit nilang gawin ulit namin. I am happy sa mga efforts nila pero okay naman ako eh.
Masyado lang talaga malakas ang tama ni Ashton sa akin. Ginayuma yata ako ng mokong na iyon.
"Zea, Laila una na kayo sa bahay, may date pa kami ni Ezekiel." Tumango ako kay Kaye.
"Take care, okay?"
Nilingon ko si Laila. "How about you? No date?" Alam kong ayaw nila akong iwan mag isa sa condo.
I heard them talking thinking that I will commit suicide or do something crazy just because of being lutang minsan. It's not me. "None, aasikasuhin muna kita."
"Okay naman ako, don't mind me. You can go on your day, Laila."
"Anong don't mind me ka diyan. Hindi kita pababayaan." I laugh at her. "Don't think I'll do something crazy, okay? Wala pa ako sa stage na iyon na ang iniisip. Maayos pa 'to." I pointed my head.
Her phone rings at we go to our car. Bumagal ang lakad niya kaya nauna na ako. I'll drive since she doen't know how.
"Sino yun at ganyang ang itsura mo?" I asked ng makalapit siya sakin. She look worried.
"Si Mommy, Pinapapunta ako sa bahay nila Lola. I don't know why."
"Go ahead." Ani ko.
"Pero wala kang makakasama sa condo." Hesitation is visible in her tone.
Umiling ako. "Okay lang ako, ano ka ba? You want me to drop you off?"
Tumango siya kaya iyon na din ang ginawa ko. Hindi na ako bumaba dahil mukang nag mamadali na din si Laila. "Call me, don't do anything." I laugh.
"Yes, mommy."
Nang nawala na siya sa paningin ko ay nagdrive na ako pauwi. Nang makarating sa condo, sadness fill me again. Being alone is sad kaya naisipan kong magjogging na lamang tutal ay pababa na ang araw, hindi na ganun kainit.
I change into something comfy like leggings and sports bra bago bumaba sa park malapit.
I was just doing a jog when someone pulled me towards his body kaya natauhan ako duon at inalis ang airpods.
"Magpapakamatay ka ba?" I saw anger in Ashton's eye ng nilingon ko siya. That was his question na ikinagulat ko.
"Huh?" I was confuse. Napalingon ako sa kamay niyang nasa braso ko. "Let go of me."
"I won't let you go, I can't let you go inside that read again. Muntik ka ng mabangga." I didn't even notice that. I was so busy thinking and sweating.pte
- Writer
