__Quiceleth's POV__
THE house was still the same, big and homey. Of course, tatlong araw lang naman ako nawala kaya gan'on pa rin ang bahay niya.
"Quiceleth." Clacesier called while fixing something on his coat.
"Have you already eaten?"
"Yes." I answered, nakita ko ang pagbuka ng bibig niya na parang may gusto oang sabihin pero naunahan ko na siya. "Masarap pagkain doon."
"H-hah?"
Naglakad ako papunta sa kanyang kusina para maghanap ng pagkain pero bigla niya akong pinatigil at hinarangan ang aking daraanan.
"What are you going to do?" He asked, stuttering.
"Looking for food..." I said slowly.
"A-aahh...wala," Lumulunok na sabi niya. "Let's just go to a restaurant."
Nagtataka man ay pumayag na nalang ako. Kakauwi pa lang nga naming ay lalabas na naman kami.
"Sige, pero—" Hindi
