Her Knight Till Night

Chapter 25

__Quiceleth's POV__

HE strangled my neck, the air in my lungs almost escaping me. I can't breathe but he doesn't seem to care.

I thought I knew him already, that I won't be afraid of him anymore.

I was wrong.

Nang makita ko siya na pinapatay ang taong iyon ay natakot ako. Lalo na nang mag-trigger iyon para maalala ko ang nangyari sa akin noong nakaraan. Then I remembered my father.

The night when someone attcked us, I saw someone with my father. He told me to run, but I can't when that person stabbed my father. I remembered the blood atfterwards.

Nawalan ako ng kakayahan na magsalita n'on. Gusto kong pumikit para mabura ang mga nakikita ko. But I can't, I'm afraid that if I close my eyes he will really fade away from my sight.

I don't know what happened next. I remembered screaming his name while my stepmother is pulling me out of the castle.

Hindi ko alam kung buhay pa ba siya. Dahil tulad ng nawala naming kaharian, nawala din ng aking ama.

"Clacesier, bitawan mo siya!"

Nakarinig ako ng sigaw. In a second his hands detached from my neck and I was breathing freely but heavily. Stumbling under the ground I clutched my chest to contain all my emotions in.

Calming my terrified heart to convince it to not be afraid of Clacesier. But I am now.

I'm afraid because he killed a person. I am afraid because of the blood. I am afraid because this reminded me of the past.

And I'm afraid because he tried to kill me.

"Stop! You are killing her!" I saw two guys restraining his arms. Preventing him from going near me.

"She's looking at me! She's looking at me like a monster!"

Nanginig ako nang makita kung paano niya ako gustong mapatay. Tinatakot niya ako. At sinasaktan niya ako.

"Calm down!" The other unfamiliar guy calmly said as he tried stopping Clacesier.

"No!" He screamed tugging at his hands violently. His eyes were full of rage and...something else. "I hate the way she looked at me, she can't look at me like that!"

"Clacesier, she is the princess you were supposed to be protecting! YOU SHOULD PROTECT HER!"

Just like that, Clacesier stopped struggling. Those four words made him wake up. Tumitig siya sa akin na parang hindi makapaniwala sa mga nangyayri.

Binitawan na ng isang lalaki si Clacesier at lumapit ito sa akin. Hindi ako napaatras nang malaman kong nakita ko na pala siya nung isang araw.

"Let's go, parating na ang mga bouncers maya-maya." Sabi nito.

Tumango na lamang ako at hinayaan siyang hilain. Nakita ko naman na titig na titig sa akin si Clacesier habang hinihila ito ng isang lalaki. Umiwas ako ng tingin, hindi ko alam kung kakayanin ko bang makipagtitigan sa kanya. Ang ginawa niya ngayon, alam kong hindi na iyon maaalis sa sistema ko.

Nang nasa labas na kami ay nilingon ako mg lalaking humihila sa kanya.

"You take her home, Triumphere."

"What?!" Namilog ang mata ni Triumphere nang sabihin iyon ng lalaking kaharap.

Naging dahilan iyon upang mag-react ng bayolente si Clacesier na ikinaatras ko dahil sa namumuong takot sa dibdib ko.

"What the hell!? You aren't taking her away from me!" He screamed and stumped his feet. Shovering the guy away so that he can come near me.

I shook my head when I felt my body started t shake again. Napakapit ako sa likod ni Triumphere at doon ay nagtago. Pero imbes na matuwa ako kasi umangat ang kamay ni Triumphere para protektahan ako ay nalingkot ako lalo.

Triumphere is protecting me from Clacesier, the one who should protect me. The one I wanted to protect me. He is scaring me now.

"Quiceleth!" Napukaw ang aking atensyon mula sa iniisip at napatingin sa kanya.

He look frustrated as he tried to come near me. I also saw desperation in them. As if he wanted to come near me.

I tried to stop my body for shooking. I tried to stop being afraid of him. But I still am.

"Stop it Clacesier." The guy beside him said. "you are scaring her more."

"Come here, Quice! Don't go away! I will protect you!"

I shook my head helplessly. Triumphere still raised his hand in front of me in a protective way.

"Stop for now, Clace. Hintayin mo siyang mawala ang takot niya sa'yo. She's even afraid of going near you this time!" Kinagat ko ang labi ko at tuluyan nang nagtago sa likod ni Triumphere. Napapikit na lamang ako nang marinig ko na mas lumala pa ang sigaw niya kaysa sa sigaw niya kanina. Para itong mababaliw na tao habang sinisigaw ang pangalan ko.

"Quice—" Napadilat ako nang marinig na parang may tumama rito.

I took a peek at Triumphere's shoulder. Nakahandusay na sa sahig si Clacesier. Ang lalaki niya naman kanina ay may hawak na baril. Ginamit niyang pangpukpok sa ulo nito amg baril para makatulog ito.

Para naman akong nagkakandarapa na babae na makalapit kay Clacesier nang makita siyang nakahandusay sa sahig. Kahit natatakot ako sa kanya ngayon ay ayaw ko naman siya nakikitang walang malay. May mga sugat pa siya sa ulo nang huli ko siyang nakita kanina.

"Sphere, I change my mind. I'll take her home and you take Clacesier home."

Hindi na nagsalita pa si Triumphere at sinunod ang sinabi ng lalaki at inakay si Clacesier. Pinanuod ko sila habang dinadala ni Triumphere si Clacesier sa kotse nito.

"Don't worry, he'll be fine." Napatingin ako sa lalaking katabi ko. Mukha naman siyang mabait, iyon lang nga laging magkasalubong ang kilay.

Tinanguan ko na lamang siya.

"You can call me Rouge. Don't be afraid of me. I'm not like Sphere who couldn't help but to take advantage to a helpless woman like you."

Kumunot ang noo ko dahil hindi ko maintindihan ang sinasabi niya. Hindi siya muling nagsalita at binuksan ang sariling kotse. I hesitated for a while. Ngunit naisip ko na kaibigan naman ito ni Clacesier kaya baka maaari ko siyang pagkatiwalaan.

Kumilos na ako at agad na umupo sa front seat ng binuksan niya na pinto para sa akin.

Maya-maya ay nakarating na siya sa sarili niyang upuan. Tumitig siya sa akin at may kung anong sinesenyas sa akin.

"Your seatbelt." Agad naman akong natauhan at hinanap kung nasaan ang seatbelt niya. Pinigilan niya na lamang ako sa paggalaw pa at siya na ang naglagay ng seatbelt sa akin.

"Thank you." Sabi ko.

Tumango lamang siya sa akin at kinabit na ang sariling seatbelt. Hinarap na niya ang wheel, katuld ng ginagawa ni Clacesier kapag nagmamaneho siya.

Umiwas ako ng tingin kay Rouge at inalala ang nangyari kanina. Sa nangyari ngayong gabi, magiging maayos pa kaya ang lahat? Magiging komportable pa kaya ako kay Clacesier?

"You are afraid of him," Napatingin ako kay Rouge nang bigla siyang magsalita sa katahimikan na namamagitan.

"Huh?"

"That's why he hurt you." He continued, still not looking at my direction.

Wala akong masabi at pinanuod lang ang ilang kotse sa harapan namin.

"Why?" I asked.

Hindi siya umimik ng ilang minuto kaya akala ko hindi na siya magsasalita.

"It is because of Reese." He said.

"Sino si Reese?"

Huminga siya ng malalim at sinulyapan ako.

"His former girlfriend."

"Kaibigan niya?"

Muling huminga ng malalim si Rouge.

"You don't know the meaning of girlfriend, do you?"

"Kaibigan na babae?"

"Yeah, the meaning was supposed to be like that." He paused. "but of coarse not. That's not the meaning of it."

"Then what?"

Muli niya akong tinapunan ng tingin, wari ay hindi makapaniwala sa nangyayari.

"A girlfriend is someone..." He trailed off. He seem to be struggling about something. Hanggang sa napasabunot na lamang siya sa sariling buhok na parang naiirita. "...I can't believe that I am having a conversation as st*pid as this."

"Hah?" Tanong ko.

"No, I don't know either. Let's not talk while I drive, shall we?"

Tumango na lamang ako bilang pagsangayon. Hindi pa kasi ako ganoon kakomportable kay Rouge. Ayaw ko na din namang ituloy ang pinaguusapan namin.

NAGISING ako kinaumagahan sa huni ng ibon sa nakabukas kong bintana. Bumangon ako at nilibot ang paningin sa kinalalagyan kong kwarto. Naalala ko, nasa bahay nga pala ako ni Rouge. Dito niya muna ako dinala habang nagpapalamig pa daw ng ulo si Clacesier.

I let out a sigh and climbed out of the bed. Pinuntahan ko ang bintana at hinagilap ang humuhuning ibon. In front of me, I saw a pine tree. Two small bird and a mother bird were at the nest while the mother is singing.

Napangiti ako sa senaryo. Nangalumbaba ako at pinanuod ang mga ito. The birds inside the nest gave me a warm and nostalgic feeling. In an instant the birds cheered me.

Pumikit ako at dinama sa balat ang simoy ng hangin. The sun ray hit my face at the same time, it's still morning so it's hit is not that painful yet.

"You're awake?"

Nilingon ko ang lalaking nakatayo sa pintuan na kinalalagyan ko. Rouge is dressed in black hooded jacket and a jogging pants. Pawis na pawis ito siguro ay tumakbo. Namangha ako dahil hindi nawala ang nakakaakit na kakisigan nito kahit basa ng pawis. I imagined that he was Clacesier, also drenched in sweat after a long run.

"You must be hungry. Come on, I cooked a food."

Kinunutan ko siya ng noo. "Nagluluto ka?"

"Yeah."

"Pero bakit si Clacesier hindi magaling? Kailangan pang bumili ng naluto ng pagkain, tapos ire-reheat nalang."

Napatikhim ito. "That sounded like him." He said. "Come."

Yaya niya saka naglakad na palayo. Sinundan ko naman siya at tinahak ang lugar na tinatahak niya. Palinga-linga ako sa paligid. Ibang-iba ito sa bahay ni Clacesier. Mas maliit pa ito ngunit hindi mo mapagkakailang masyadong malaki na rin para sa isang tao. Pansin ko lang laging may nakasabit na naka-frame na bulaklak sa kanyang dingding. Blue pa ang kulay nito lahat.

I looked at his back and called out to him.

"You like blue butterflies?"

Napansin ko ang pagtigil nito sa pagbaba ng hagdanan na parang may naalala. Maya-maya ay nagpatuloy din ito sa paglalakad.

"They are...extraordinary."

Ohh...

Hindi na ako nagtanong pa at sinundan na lamang siya. Nang makarating na kami sa kitchen ay nakita kong mas malaki pa ito kaysa sa bahay ni Clacesier. Para bang ito ang pinaka-gusto niyang parte ng bahay niya.

Humugot ako ng isang upuan at doon umupo. Pinanuod ko siyang magsandok ng pagkain sa isang plato. Nang lumapit siya sa akin ay inilapag niya iyon sa tapat ko. Binigyan niya ako ng fork na kinuha ko naman.

Tinitigan ko naman ang itsura ng kakainin ko. Para itong uod na may puting liquid na nakalagay. May ilan pang nakalagay dito, shrimp at mollusk.

"That is carbonara." He said.

Nakasandal siya sa may sink habang umiinom ng nakaboteng tubig. Hindi siya nakatingin sa akin at nakatitig lamang sa kabuuan ng kusina.

"Carbonara?" Tanong ko.

"Yeah, just eat it. No further questions." Masungit na saad nito.

Nagkibit-balikat na lamang ako at isunundot ang fork sa Carbonara ngunit hindi ko talaga makuha-kuha ang pagkain.

"Let me." Bigla siyang lumapit sa akin at pinaikot-ikot ang fork sa Carbonara, nang inangat niya iyon ay nakakuha na siya ng madaming nakaikot-ikot na Carbonara. Binigay niya sa akin ang fork at hinayaan na akong kumain. Nang isubo ko iyon ay halos mapadausdos ako sa sarap. Kakaiba ang lasa niya ngunit sumasangayon ang panlasa ko dito.

Magana akong kumakain, si Rouge naman ay tahimik lang sa isang tabi habang umiinom ng tubig nang makarinig kami ng kalampag ng bakal. Nagkatiginan kaming dalawa, wari'y nagtatanong kung ano iyon.

Umalis na lamang sa pagkakasandal sa sink si Rouge at binaba ang iniinom ng tubig. Tatayo na rin sana ako ngunit pinigilan niya ako.

"Stay here."

Wala na akong nagawa kundi ay tumango at bumalik sa pagkakaupo. Sa labas ay patuloy lamang ang kalampag hanggang sa makarinig na ako nang hindi malinaw na sumisigaw.

Inignora ko na lamang iyon at muling sumubo ng Carbonara. Nagkandahirap pa ako sa ikot-ikot ng fork ko pero nasanay rin ako.

Nasa kalagitnaan ako ng pagsusubo nang mapapitlag ako sa lakas ng pagkakabagsak ng pintuan. Kasunod n'on ay nakarinig ako ng isang tinig na sumigaw. Kay Rouge iyon.

"Don't come inside!"

Kumunot ang noo ko at nilingon ang direksyon kung saan nanggagaling ang ingay na iyon. Ngunit nagulat ako nang may isang kamay na humila sa aking pulso sanhi para ako ay mapatayo.

I gasped in shock when I realized that it's Clacesier.

"We're going home!"

Nakakunot ang noo nito. Matutuwa na sana ako dahil muli ko siyang nakita ngunit napawi ang ngiti sa labi ko nang makita ko ang galit sa kanyang mukha. It reminded me of the way he strangled my neck yesterday.

Muling nabuhay ang kaba at takot sa aking dibdib.

Nang hilain niya ako ay halos maglupasay ako huwag niya lang niya akong saktan. Hindi nakatulong ang mahigpit niyang hawak sa aking pulso at mas nanginig pa ako sa takot.

"Don't hurt me!" I begged. Napapaos na ang boses ko sa takot.

"I'm not going to hurt you Quiceleth, not again!"

Umiling ako sa kanyang sinabi. Sinasaktan niya ako ulit ngayon. Gusto kong maiyak sa sinabi niya kasi nasasaktan ako sa mga salitang iyon, alam ko kasing hindi iyon totoo. Sasaktan niya ako muli!

"Quice—"

"Let go of her!"

Napasinghap ako nang may biglang humila sa akin. Si Rouge. Unlike Clace who looked flustered, he looked calm.

"She's mine, Rouge."

Rouge tilted his head. "And I would willingly give her to you if you just didn't try to kill her."

"Can't you just stay out of this, Rouge?!" Nakita ko ang pagtagis ng bagang ni Clacesier.

Ngayon ay nakawala na ako sa hawak niya dahil nakita ko muli ang galit sa kanyang mukha. I hate Clacesier like this, this Clacesier is scary.

Narinig ko ang buntung-hininga ni Rouge nang ilagay niya ako sa likod niya, shielding me away from Clacesier.

"No, Quice, listen to me—"

"Clacesier." Rouge gravely said. "She is still afraid of you."

"Babawi ako sa kanya Rouge. Ibigay mo na siya sa akin. She's my obligation, stay the hell away from my personal life!"

Matagal na hindi nagsalita si Rouge. Nanatili lang siyang nakatitig kay Clacesier na parang napapaisip.

"Fine." Nagkibit-balikat siya at inilapit ako kay Clacesier.

Ngayon ay domoble ang panginginig ko nang mapalapit ako muli sa kanya.

"Quiceleth, let's go..." He trailed off when he noticed my expression. "Quice?"

Kinagat ko ang labi ko para patigilin ito sa panginginig. Mariin ko ring pinikit ang mata ko dahil naaalala ko na naman ang pananakal niya sa akin.

Humugot siya ng malalim na hininga na parang pinapakalma niya ang kanyang sarili.

"Quiceleth, I won't hurt you."

Should I believe him? Hindi niya ba ako ulit sasaktan?

Paano kung ngayon lang siya mabait at pag kaming dalawa nalang ay sasaktan niya ako muli?

Napailing ako at mabilis pa sa kidlat na bumalik sa likod ni Rouge. Hindi na ako muling tumingin sa kanya at tinago ang aking paningin.

"Give her some time, Clacesier." I heard Rouge said.

Isang nakakabinging katahimikan ang namayani sa pagitan naming tatlo. Ako ay nanatiling nakasubsob sa likod ni Rouge.

Pinagpapawisan ako habang patuloy ang malakas na pagtanhip ng aking dibdib.

"Take care of her." Sa wakas ay nakarinig ako muli ng boses. Ngunit ang boses nito ay may kakaibang lamyos.

Saka ko narinig ang yabag ng kung sino.

Now I moved away from my hiding place just to see Clacesier's back facing while walking as if he just lost a fight.

I watched him walking away. I felt relieve but at the same time sad. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Ayaw ko muna siyang makita pero gusto kong habulin siya at sabihing huwag umalis.

Naguguluhan ako kung ano ang gusto kong mangyari.

Clacesier is walking away, it felt like my protection is walking away. When his near danger surrounds me.

"Now I know," Rouge muttered as soon as we heard the door slammed shut.

Nilingon ko siya at bumalik sa pag-inom ng tubig na parang wala lang nangyari.

"You were traumatized." He concluded. "you choosed to stay here but you watched him walk away like you wanted to be with him."

Baka masasagot niya ang kaguluhan sa isipan ko. "Anong ibig sabihin n'on?"

Nagkibit-balikat siya. "I don't know."

Napayuko at tinitigan ang kamay ko. Akala ko hindi siya magsasalita ngunit narinig ko ang bigla niyang pagtawa ng pilit.

"Women." Umiiling na saad nito saka binaba na ang walang laman na bote. "Just tell me if you missed him already."

Kinunotan ko siya ng noo. "Ano ang gagawin mo pag sinabi ko iyon?"

He shrugged and continued walking away. "Then I'll take you home."

That was all he said and he left me there alone.

NAGGAGALAITING binulyawan ni Wanda ang kanyang mga trabahador na nasa bar. Umagang-umaga nambubulabog na ang kanilang amo.

"MGA BOBO AT BOBA!" Akusa niya na kahit wala namang basehan kung bakit niya tinawagan na 'bobo' at 'boba' ang mga kasamahan. "Sinabi ko bang hayaan niyo na makawala ang p*tang iyon?!"

Umiinom siya ng red horse n'on habang nakahilera ang kanyang mga tauhan sa tapat ng bar stool at pinapakinggan ang kanyang paratang.

"Hindi ako papayag na magiging ganito nalang kaming dalawa ni Ace!" Nagtagis ang bagang ni Wanderfa at lumagok sa red horse at sinuka. "Yuck! Bakit lasang ihi ito?!"

"Bakit ma'am, nakatikim ka na ng ihi?"

Nang tumawa ang ilang kasamahan sa sinabi ng lalaking bartender ay napasigaw ulit si Wandafa na parang spoiled na spoiled.

"Alangan, pag nagblo-blow job akala niya t***d lang lumalabas," Natatawang sabad ng isa. "Hindi niya alam ihi na pala ang lumabas! Ay yare! Haha—"

Hindi na nito natuloy ang pagtawa dahil naglabas na ng baril si Wandafa at pinaputukan ang ulo nito. Napasigaw sa sobrang takot ang mga trabahador. Nang itutok niya sa mga ito ang baril ay natahimik ang mga ito at nagbaba ng paningin.

"May gusto pang mangasar?!" Kinasa niya ang baril. "May gusto pang mamatay?"

Napangisi siya nang halos tumiklop na ang mga ito sa takot sa kanya. Funny how a piece of bullet can kill, and how a lame gun can frighten a person.

Natawa siya na parang baliw at binuhasan ng red horse and bangkay ng lalaki na kanyang pinatay.

"Iyan ang bagay sa mga tulad mo! Ang maligo sa ihi!" Humahalakhak na sikmat niya habang patuloy na binubuhusan ng red horse ang bangkay.

"M-ma'am..." Tawag ng isang trabahador sa kanya.

"Ano?!" Singhal niya dito. "Kung ayaw mong patayin din kita dahil hinayaan niyong makawala ang p*tang iyon kagabi buti pa tumahimik ka nalang!"

"Pero..."

"Aba! Sasagot ka pa?!"

"Pero may bisita po kayo ma'am." Natigilan si Wandafa at nilingon ang tinutukoy nitong bisita.

Lumawak ang ngiti niya sa labi nang malaman na kung sino ba ang kanyang bisita.

Ngunit agad na napawi ang kanyang ngiti nang tinutukan siya nito ng baril sa ulo. Nanginig pa siya nang makita ang madilim na itsura nito.

"A-Ace..." She muttered in a trembling voice.

"She's. Not. A. F*ck*n. Wh*re."

Iyon lang ang huli niyang narinig bago nito pinasabog ang kanyang ulo. Unti-unti nahulog sa sahig ang kanyang katawan hanggang sa nalagutan siya ng hininga ay pinanuod niya ang paglalakad ni Clacesier palayo.