Nagpaalam ako saglit kina yaya Madel at Catherine para umuwi muna at kumuha ng mga gamit na kakailanganin ni Charles dito sa ospital. Habang nasa sasakyan ay wala pa ring patid ang pagtulo ng mga luha ko. Ang sikip pa rin ng dibdib ko sa matinding sakit na nararamdaman ko ngayon. Kahit sinabi na ng doktor na okay na ang asawa ko ay hindi ko pa rin maiwasang hindi mag-alala.
“Tahan na po ma’am. Matapang at malakas po si sir Charles kaya malalampasan po niya ito. Huwag ni’yo na pong sisihin ang sarili ninyo dahil alam ko pong hindi ni’yo magagawang saktan si sir,” pang-aalo ni Mang Tony. Pero imbes na tumahan ay lalo pa akong naiyak dahil pakiramdam ko wala akong karapatang makarinig ng magagandang pananalita ngayon. I felt so stupid right now!
“Pero nasasaktan po ako sa tuwing maalala kon
