"Baby, please say something." Nagmamakaawa ang tono ng boses ni Travis habang marahang hinahaplos ang pisngi ko.
I suddenly closed my eyes as his soft palm caresses my cheeks, it's full of tears but I can clearly feel the warmth it sent me.
Still, I did not even dare to talk. Hindi ko na kasi alam ang mararamdaman ko ngayon, ang gulo ng isip ko.
I am in a big chaos, how can I say something when I don't even know what to say?!
Hindi pa din ako makapaniwala sa mga nalaman ko. Sampung taon akong walang kamalay-malay na may kasunduan palang naganap tungkol sa akin.
For God sake! Buhay ko ang pinagplanuhan nila, kahit sa panaginip ay hindi pumasok sa isip ko na kaya akong pagkaisahan ng pamilya ko at ng lalaking mahal na mahal ko.
Naiintindihan ko ang punto nila at ang gusto nilang mangya
